C@R

 

¨Hoe kan ik je helpen? Mijn engels is niet zo goed maar ik wil je graag weer zien lachen¨. Is een zin die ik in de afgelopen vier weken vaak te horen heb gekregen. Sinds mijn terug keer van de outreach in de kerk in Rocha (mijn basis in Rio), voel ik me wat verloren en alleen. Is dit wat men bedoelt met cultuurschock? Jeanette Lukasse ze woont ca. 28 jaar in Brazilie en is één van mijn leiders, zegt van wel. Het gaat over als je je leert te uiten in het Portugees. Nou, lekker dan dat duurt nog wel een paar maandjes.

Maar mijn besluit staat vast, Ik ben hier met een missie en een paar nare gevoelens laat ik mij niet in de weg staan.  De taal is denk ik de grootste barrière. Mijn nieuwe outreach team bestaat voornamelijk uit Portugees sprekende Brazilianen. Alleen maatje Kevin is mijn persoonlijke vertaler,  een hele luxe. Deze onafhankelijke vrouw is ineens super afhankelijk van anderen, heel frustrerend maar je zou bijna denken dat ik iets moet leren op dit gebied.

De eerste 4 weken van de Children @ risk school zit er op nog 8 weken te gaan. Dat maakt me stiekem toch een beetje onrustig want waar ga ik terecht komen als de school voorbij is? Die vraag blijft vooralsnog onbeantwoord. Verder geniet ik van de drie dagen dat ik hier de straat op ga. s’ avonds laat achter op een pick up truck met twee grote goed gevulde pannensoep en cake.  Of juist heel vroeg met liters koffie en met gesmeerde broodjes kom ik op de meeste ongure plekken. Denkende waarom wonen hier mensen en kinderen en waarom drinken kleine kinderen in Brazilie koffie?

Crackolande is zo´n ongure plek vlakbij het treinsstation naast de rails, er staan allemaal in elkaar geknutselde huisjes van afval.  De plek waar de junkies wonen. Vreselijk om verslaafd te zijn. Ondanks alle geweld hier vind ik ze juist heel vriendelijk en rustig.

Het werk met de kinderen is echt geweldig. Mijn team; Blax, Aline, Mikaela, Kevin en ik krijgen steeds meer een band met ze. We komen ook steeds meer te weten over hun achtergrond wat een trieste verhalen krijgen we te horen. Een meisje van 11 jaar;  zij is altijd erg moe en valt in slaap op mijn schoot. Later vertelt ze mij dat haar moeder op de vuilnisbelt  rond struint  ( waarschijnlijk is ze verslaafd aan de drugs) en ze haar vader niet kent. Haar broertjes en zusjes zijn haar neefjes en nichtjes en haar tante laat haar hard werken.  Haar tante geeft haar jongste dochter die net kan lopen aan haar mee als we haar komen ophalen om naar de kerk te gaan. De tijd waarin ze echt even kind kan zijn. Gelukkig  zien we de kinderen genieten van onze programma´s maar het meeste nog als we ze knuffelen.

Verder ben ik zo dankbaar en trots op de kids van de Emmanuel kinderkerk. Mijn thuisfront commissie Nancy en Anna valk, Reggy  en special thanx to my mom en tante Astrid.  Hier een paar kanjers van die dag; Daniel Nieuwenhuize had maar liefst 15 rondjes gerend. Eliza Dieseraad 260 Euro bij elkaar gerend. Ik kan ze niet allemaal noemen maar jullie zijn natuurlijk allemaal toppers. Myles Pattiselanno goed gedaan, jongen ik hoor dat je je beentjes zo wat onder je lijfje uit heb gerend. Totale opbrengst van de sponsor loop ca. 750 Euro. Wat ik natuurlijk goed kan gebruiken om mijn missie uit te voeren. Dank jullie wel lieverds.

Zo wie zo wil ik deze blog afsluiten met een special thanx aan mijn sponsoren. En iedereen die mij en mijn missie ondersteunen van financiele steun tot bemoedigende kaartjes, hele paketten met lekkere dingen uit Nederland tot lieve apjes. Vind het heel bijzonder dat jullie nog steeds aan me denken maar het mij ook laat weten op wat voor manier dan ook.

you are in my prayers. God bless you

Lieve lezers tot Blogs

Diepgaand onderwerp voor een blog. Maar deze gedachten gingen door mij heen toen ons team ter nauwer nood ontsnapte aan een schietpartij.

We hebben 3 weken in een favella geleefd dat gerund wordt door drugsbendes. Ons team had ze net aangesproken en ze verteld dat Jezus onvoorwaardelijk van ze houdt. Na ons gebed zijn we naar onze verblijfplaats op de berg gaan lopen. Half op de berg horen we dat er van verschillende kanten wordt geschoten. We rennen naar de zijkant van de straat en maken ons zo klein mogelijk. Ik moest eigenlijk wel lachen beetje van de zenuwen maar het was zo onwerkelijk. Ik merkte dat de anderen behoorlijk bang waren geworden. Ons huis op de berg zit vol kogelgaten. Het gevoel van veiligheid ontbreekt aan alle kanten. Ondanks de schrik was ik rustig.

Eerder die week dacht ik na over het leven voor God maar ben ik ook bereid om te sterven voor God? Blijf ik standvastig en ga ik door met ook deze mensen de liefde van de Heer te laten zien? Het volgen van Jezus is geen garantie dat je niks zal gebeuren. Het is geen garantie dat je niet ziek wordt. Het is wel een garantie dat als je deze aarde verlaat je naar een plek gaat waar alles zonder pijn en verdriet is. Je voor eeuwig leeft in vrede, liefde en blijdschap.

Mijn antwoord hierop is: ‘ ja’. Ik ben bereid om met wijsheid door te gaan om iedereen de liefde van de Heer te laten zien wat het me ook zal kosten.

Het volgen van Jezus hoort het maken van offers ook bij. Uit je comfort zone stappen. Is ook een best offer. Maar ik kan je vertellen het is het allemaal waard. Ik voel me blij en gelukkig ondanks dat de omstandigheden niet altijd veilig en comfortabel zijn.

Wat doe ik hier nog meer:
We voetballen met de kids op de straat. We bezoeken de mensen thuis om ze te bemoedigen. Velen hebben hun man of kind verloren ivm de gangs. Mensen leven in angst. Angst voor de dood. In de meeste favella’s zie je drugsdealers met grote geweren en een tafel vol met drugs. Er wordt openlijk gedeald. Als je de gemeenschap binnen rijdt dan moet je je raampje open hebben. Ze moeten in de auto kunnen kijken. Echt net een film.

Sjonge jonge maar naast alle ellende hebben we ook de grootste lol met elkaar en met de kinderen. momenten van karaktervorming, confrontaties horen er ook bij. Braziliaanse cultuur is anders als de Nederlandse. Het grootste verschil is denk ik de directheid van communiceren. Wij Nederlanders zijn ‘ to the point’ , Brazilianen kunnen een half uur praten over ‘ niks ‘ en dan ook nog niets beslissen. Mijn grootste ergernis maar wel iets waar ik gemak van moet krijgen. Anders overleef ik het niet ?.
Nou de eerste 5 maanden zitten erop. De Dts is klaar en ik ben geslaagd. Ik mag nu functioneren als stafmedewerker. Wat het verschil is met een vrijwilliger is me nog niet helemaal duidelijk maar dat komt vast nog wel.

Ik heb nu een week vakantie. Samen met mijn maatjes Daniel en Kevin zit ik in Recife op een Ywam basis in noord Brazilië om te kijken of wij hier aan het werk kunnen na de Children @ Risk school. Deze eindigt over 3 maanden. Er is een zwembad en strand is in de buurt. Als het aan mij ligt kom ik terug. Of God dit ook wil weet ik nog niet.

Lieve lezers tot blogs ?

De eerste week heeft mijn team bestaande uit: Daniel, Tassia, Gabi, Kevin, Mandy en onze 3 leiders, Zsa Zsa, Joyce , Pedro en ik, ons ingezet voor mensen die door de overstroming hun huis hebben zien verdrinken. We hebben samen met de kerk een bazaar georganiseerd waar ze gratis spullen en vooral kleding konden afhalen. Uiteraard hebben we voor ze gebeden waardoor ze zichtbaar geraakt werden. Het maakte mij erg bewust van hun verlies. Ze hebben al zo weinig en dan raak je ook nog eens alles kwijt. Verschrikkelijk.

Onze tweede week hebben we op een school doorgebracht. We hebben onderwijs gegeven over human trafficking, een preventie les want veel kinderen in Brazilie worden hiervoor geronseld. Ze belanden op jonge leeftijd al in de prostitutie of in de drugs of wapenhandel. Bizar dat bijna de hele klas van ca 25 kinderen hun hand opstaken toen ik vroeg of zij iemand kenden die aan de drugs was. Voor hun is het ‘ normaal’ maar ze wisten heel goed dat het slecht is. Ook de leraressen hebben we kunnen bemoedigen want dit beroep is oh zo belangrijk. Ook in Nederland maar hier lijkt de nood gewoon hoger vanwege de armoede. Al huilend van dankbaarheid nemen zij afscheid van ons en wij van hen.

Dan het moeilijkste moment tot nu toe. Het spreken bij een afkick kliniek voor alleen maar mannen. Ik bereid het voor en vraag dan om leiding van Gods Geest. Ik geloof dat Hij in ons woont als wij in Jezus geloven en hard op uitspreken dat Hij voor ons aan het kruis gestorven is en na drie dagen uit de dood is opgestaan. Zodat wij na dit leven voor eeuwig bij Hem kunnen verder leven zonder pijn en verdriet.

Wat ik moeilijk vond was een deel van mezelf bloot te geven. Ik vind het niet fijn om mij kwetsbaar op te stellen en al helemaal niet voor mannen. De mannen in mijn leven hebben mij alles behalve met liefde behandelt dus dit vond ik erg moeilijk. Maar tijdens de worship kreeg ik echt bewogenheid voor de worstelingen die deze mannen hadden met hun verslaving en met de pijn en het verdriet waar zij in hun leven mee te maken hebben gehad. Toen ik naar voren ging was ik rustig en ik sprak vol liefde en bemoediging. Het was goed.

Bijzondere momenten ook bij de straatevangelisatie. In de straat van de kerk zijn er namelijk veel travestieten prostituees. Het duurde even voordat de kerk ons toestemming gaf om deze mensen te vertellen dat Jezus ook van hen houdt. Maar gelukkig kregen wij toestemming. Ik vond het best lastig hoor te wachten op toestemming ook de leiders waren voorzichtig met hiermee in te stemmen omdat men ‘ bang’ was voor eventuele agressieve reacties van de travestieten kant. Ik snapte dat we in wijsheid moesten gaan. Maar angst is geen goede raadgever en ik ben heel vaak bang als ik me daar aan zou toegeven kan ik net zo goed naar huis gaan en op mijn bank blijven liggen film kijken. Dat is geen optie.

Maar goed het was hart verwarmend. De mannen reageerden eerst heel stug maar al snel zagen ze dat we in liefde kwamen. We spraken met ze, luisterden naar ze, knuffelden met ze, huilden met ze. Wie kiest er nou zo’n leven. Ik denk niemand, ook mannen niet.

En dan de vraag: hoe gaat het met mij? Het gaat lekker. Ik voel me goed. Ik geniet van alles wat we doen hier. Ik zou nooit meer iets anders willen doen dan me inzetten voor de armen onder ons. Arm als in de zin van gebrek aan materiaal maar ook de armen van geest. En de gebroken van hart. Deze laatste doelgroep is zo ontzettend groot. En deze mensen en kinderen heb je overal. Hebben wij oog voor deze mensen? Kunnen wij er iets aan doen? Ik denk het wel, kleine dingen maken een mens gelukkig. Hoe blij kun je worden van een kaartje, te weten dat iemand aan je denkt. Ik word er heel blij van.

Lieve lezers tot blogs.

Bless you ?

De kerk van Blax één van mijn mannelijke medestudenten. Duidelijk geroepen om te prediken en leeft nu net als ik het leven van een zendeling.

Ik heb nog niet helemaal duidelijk wat mijn specialiteit is op zendingsgebied raak ik enthousiast van veel dingen als het maar gecombineerd gaat met actie. Geen woorden maar daden! Goed in Maricá namen we deel aan een grote evangelisatie actie. Een geluidswagen vooraan de stoet, de mensen geschminkt voor de drama stukken. Een paar zangeressen, de trommelaars en de andere muziekanten. Vervolgens een mannetje of 150 om de mensen in deze stad te vertellen over wie Jezus is. Fantastische ervaring. Moet wel zeggen dat ik in het begin beetje vergeten was dat het doel evangeliseren was, ik was vol bewondering aan t luisteren en kijken naar alles wat bewoog en geluid maakte. Die Brazilianen die kunnen er wat van, zie mijn fb voor de video opnames. Ik vond t geweldig allemaal. Iedereen met 1 doel de straat op mensen vertellen dat er hoop is. Bidden voor mensen die ziek zijn of andere noden hebben.

Ik schroom niet om een paar dronken mannen aan te spreken ook al word ik terug gefloten door 1 van de stafleden. Het is te gevaarlijk deze mannen in deze toestand aan te spreken dat geloof ik best maar als ik denk dat ik ze moet aanspreken zou t ook van God kunnen komen en tegen Hem zeg ik geen” nee “?. Gelukkig maar want in de volgende bar zijn er namelijk 2 mannen die wanhopig zijn en al huilend opnieuw erkennen dat ze het niet alleen kunnen. We bidden voor ze en waarop ze ook gelijk de bar uitlopen, ik vermoed naar hun huis gaan.

We sliepen bij een gezin thuis. Ontzettend lieve mensen en we sliepen helaas niet op matrassen maar gewoon op een dekentje op de betegelde vloer. Het is het allemaal meer dan waard. De vrouw was ziek en ik mocht voor haar bidden. Ze was al dagen koortsig en moe. De volgende dag was ze zo fit als een hoentje. Dankzij de Heer want ik kan natuurlijk niks op dat gebied.

Daniël leidde de worship in de kerk en ik mocht meezingen in het Portugees. Super! De taal spreken en begrijpen is nog steeds lastig hoor. Maar het gaat steeds beter.

De maandag gingen we naar het strand in marica onze vrije dag vieren in de regen. De hoge golven weerhouden mij niet om het water in te springen op een zo fout moment. De golf brak en gooide me weer het strand op en ik viel heel hard op mijn stuit. Een paar minuten later kon ik mijn nek niet meer bewegen. Ik werd er zelfs bang van. Maar God is goed want s avonds hebben we er lang voor gebeden en ik voelde de pijn wegtrekken. De volgende dag weer voor gebeden en toen was de pijn weg. Sjonge, soms is geloven voor een andermans genezing makkelijker. Dit was een goede les voor mij.

In deze nacht overstroomde de boel. Vele mensen hebben hun huis zien verdrinken. Wij hebben deze nacht een aantal mensen kunnen helpen. Maar het was verschrikkelijk triest. Sommigen stonden tot hun middel in het water. Ook het schone water was modderig geworden. Het schoonmaken van de huizen zal nog weken duren.wat waren we moe maar er is geen onvertogen woord gevallen. We hadden eenheid en liefde in de groep. Voor ons een mooie ervaring in een verschrikkelijk situatie.

De dagen hier zijn lang, waardevol, leerzaam, vermoeiend en bemoedigend.

Zo gebeurde het dat we richting de favella liepen hier niet ver vandaan. Daar hebben we een aantal vrouwen bemoedigt en voor ze gebeden. Ik kan helaas geen foto’s daar maken maar als je ziet hoe mensen daar wonen. Daar kun je je bijna geen voorstelling van maken. Huizen op elkaar gestapeld op een berg en hutje mutje. Allemaal hele smalle steegjes met stijle trappen. Om daar te komen moet je een spoor over en in de verte ziet mijn oog een persoon dat lijkt op een meisje, ik zie dat ze gaat liggen op een stuk karton. Ik dacht: dat is een gekke plek om te rusten zo naast de treinrails, als iemand gebed nodig heeft dan is zij het.

We konden niet helemaal naar haar toelopen dat was te gevaarlijk maar ik besloot haar te roepen en ze kwam. Ze was geen meisje maar een uitgemergelde jonge vrouw. Ze vertelde dat ze haar man had verloren en de pijn niet aan kon. Ze was een junk en leefde onder de brug naast de rails. Ik vroeg of ik voor haar mocht bidden en dat mocht. Ik vroeg of ze mij na wilde bidden en dat deed ze. Ze gaf haar hart aan Jezus. Ik knuffelde haar en diep geraakt door haar toestand moest ik haar daar toch achterlaten. WoW, dat is best moeilijk maar ik geloof dat God bij haar is en haar de hulp zal geven die ze nodig heeft.

Laten we niet op mensen neerkijken die om wat voor reden dan ook aan lager wal zijn geraakt. Ik geloof dat diep verdriet een heleboel schade kan aanrichten. Laten we deze mensen ook liefde geven.

Beruchte favelas

Lieve lezers, wat ik nu heb meegemaakt hoogst indrukwekkend.

De eerste was Een wijk. Het lag op een berg die je op moet lopen. Motor taxi’s rijden af en aan. De politie komt regelmatig een kijkje nemen en dan is het rennen voor je leven want de bendeleden deinzen er niet voor terug het vuur te openen of te beantwoorden. Er vallen vaak en veel onschuldige gewonden of zelfs doden. De wijk zelf raakt me niet echt, ik vraag God dan ook gelijk uhm Heer aub vraag me niet om hier te werken. Maar goed uhm ik ben er pas 1,5 maand en ga nog vele andere plekken bezoeken.

De ander is een wijk waar nog geen politie is geweest om er ‘ orde op zaken ‘ te stellen. Als we op het station in Acri aankomen worden we opgehaald door een wat oudere man met een bijbel in zijn hand. Het is de pastoor. Hij begint zijn verhaal met dat we niet bang hoeven te zijn ook al zien we grote geweren. De bendeleden hebben machine geweren om hun nek hangen. Als we de wijk binnen lopen zit er een man op een stoel met een walkie talkie. Hij waarschuwt de rest van de bende dat we er zijn. En hij houdt ons in de loop van de dag ook in de gaten. We behoren in een groepje te blijven denk dat we met ons 12en waren er worden daar nl dagelijks mensen beroofd. We komen in een klein kerkje en er tegenover zit een soort huis met een keuken en een badkamer. De huizen zijn van steen en er zit zowaar hier en daar een kleurtje op de gemetselde muur. Verder hier en daar wat tegels. WoW wat een geld besteden wij in Nederland aan ons huis in tegenstelling tot hier. Terug naar de basis , letterlijk.

Goed, eerst hebben we een dienst voor de kinderen en tieners. Ik ga bij de tieners zitten met gelukkig een vertaler. Heel fijn want vind ik voel me soms best verloren in de taal. Het gaat over wat de wereld ze te bieden heeft, de bendeleden hebben mooie spullen , geld etc maar hun leven is leeg en lopen een groot risico het snel te verliezen. Aan de drugs of de oorlog die er woedt tussen de rivaliserende bendes. Het geeft tijdelijke voldoening. Dat wat Jezus je kan geven is voor eeuwig. Blax deed het woord en waarschuwde de meiden om een goede man uit te kiezen. En de jongens om een goede vrouw uit te kiezen. En ze met respect te behandelen. We sluiten af met een persoonlijk gebed. Ik hou er een vriendje aan over van een jaar of 11 denk ik. Hij blijft me maar kusjes geven en ondanks dat hij me 59 jaar ? schat zou ik hem graag adopteren. Dan is het tijd om op huisbezoek te gaan. Jean Marque met zijn gitaar voorop, de kinderen uit de wijk die naar de kerk gaan en wij er achteraan. Eerst met de hele groep naar een vrouw van de kerk die het nogal moeilijk heeft.

Zien jullie t voor je: inmiddels een grote groep van een ca. 15 kinderen nog wat mensen uit de kerk en onze groep. De nauwe straten van de favela door al zingend met gitaar en kleine flyers met tekst Jesus veranderd je leven. Een bendelid met walkie talkie die doorgeeft welke kant we precies op gaan. We gaan ook met ons allen het huis van de vrouw binnen. Zo gek, ik moest gelijk al huilen. Ik Dacht uhm toe es even normaal jenkert, maar blijkbaar was het verdriet van dit gezin voelbaar na een paar liederen begint de vrouw te vertellen. Dat ze het niet meer ziet zitten. Het leven met haar man die blijkbaar iets ergs heeft gedaan, wat weet ik niet. Ze was er klaar mee, ze brak en barstte in tranen uit, ik liep naar haar toe omhelsde haar en huilde met haar mee. Iedereen huilde mee. Na onze bemoedigingen, ook van de kinderen. Gingen we weer verder. Naar het hol van de leeuw, volgens de pastoor.

Wat ik daar zag had ik nooit eerder gezien. En dacht toch wel iets van de drugs scène te hebben mee gekregen in mijn leven. We gaan naar de ‘traffickers’ . Ze zaten met radio’s grote geweren en hun harde blikken in hun ogen in een soort van bunkertje bij de hard stromende rivier. De pastoor opent het woord en zegt dingen als: God geeft jullie niet op wij gaan voor jullie bidden. Maar eerst een lied zingen. De jongste van onze groep is Felipi net 18 jaar geworden hij gaat voor ze bidden. Ik kon t natuurlijk niet laten om mijn ogen de kost te geven en ik zag dat de jongens geboeid bleven staan luisteren, ik zag zeker emotie maar hun blikken bleven leeg. Gevangen in een leugen.. dat geld gelukkig maakt? Of de spanning van het dealen? Want elke dag kan hun laatste zijn. Ik weet het niet.

Er hangen verschillende lijnen over het water en er hangen stevige zakjes aan. Er schijnen brokken cocaïne in te zitten. Onversneden dus. Ze dealen op die plek omdat als er politie komt ze ‘ makkelijk’ kunnen vluchten. Ik zag dat 1 goozer met een geweer heel ongemakkelijk werd van onze komst hij besluit zelf te vertrekken maar zonder ook maar iets tegen ons te zeggen. Bij het afscheid nemen geven we de anderen netjes een hand en wensen we ze Gods zegen toe. Ook hun krijgen de briefjes met Jezus veranderd je leven. Bij sommigen kon er zowaar een glimlachje vanaf.

Ik kan echt nog veel meer schrijven maar de best is yet to come s avonds hadden we nog een dienst. De vrouw en de man waar we als eerste waren deze dag kwamen met het hele gezin binnen wandelen. De man heeft die avond voor Jezus gekozen samen met nog een echtpaar. Dit was een dag om nooit te vergeten.

Het meest indrukwekkend vond ik dat de kinderen zoveel liefde, bemoedigingen en vreugde uit deelden. Laten we nooit neerkijken op kinderen of ze wegzetten als jullie zijn te jong maar laten we leren van ze. De pastoor WoW wat een man Gods. Hij bleef vrolijk ook na de regen bui en alles overstroomde niet alleen de straten maar ook de kerk etc. T was net een zwembad en niet alleen met regen water he? Juist ja, er is geen rioleringsstelsel in deze wijk.

Dit is een plek dat ik in mijn hart heb gesloten. Zou God me hier willen hebben? Ik weet het nog niet.

Vrijdag 5 februari net na de middag was het zover met de hele groep richting een wijk van Rio waar we gaan evangeliseren tijdens de carnaval. Het was heet gewoon rond de 42 graden. Onze reis zou bestaan uit veel lopen, trein en de bus. Een klein koffertje en twee flesjes water gingen we op pad.

Het voelde als een schoolreisje en ik moet zeggen mijn leidster gedroeg zich ook een beetje zo. Ik zag aan haar dat ze haar verantwoordelijkheid in ieder geval serieus nam. Alle treinen en bussen zijn trouwens voorzien van airconditioning die staat ongeveer op 10 graden. Brrr koud hoor maar erg welkom vooral als je hutje mutje erin staat.

Na twee uur reizen komen we aan. En we worden hartelijk ontvangen. Een slaapkamer heeft dikke matrassen de ander uhm niet. Het huis staat op een stijle berg en ik kwam als laatste boven dus uhm ik had eigenlijk geen matrasje. Laura ‘mijn adoptie kind ‘ was zo lief haar matras aan mij af te staan. Love you forever girl?.
Ik merk dat ik het groeps gebeuren toch nog heel lastig vind, wachten op elkaar, iedereen een eigen mening en niet alleen die van mij pff behoorlijk aanpassen geblazen. Het zorgt voor enige irritatie onderling, iedereen vind het spannend en de hitte is killing. Doordat we allemaal het zelfde doel hebben: voor God en met God mensen helpen en hoop geven. Worden de irritaties snel uitgesproken en opgelost.

Ook daar hebben we momenten van ‘ elkaar dienen’ oftewel corvee, maar ook uit je comfort zone te stappen. Sommige van de groep werden gevraagd te preken of de lofprijs en aanbidding te leiden. We maakten lange dagen 9 uur opstaan, ontbijt, dienst, corvee, oefenen voor de impact tijdens de carnaval van die avond. Tijdens de Braziliaanse carnaval gebeurd er altijd van alles het is heel normaal dat een vechtpartij uitloopt tot een schietpartij. Genoeg drank en drugs waar de kleine kinderen alles van mee krijgen. Jonge meisjes gekleed alsof ze al jaren in het ‘ vak ‘ zitten als prostituee. We proberen contact met ze te maken dmv een drama stuk op te voeren en een levende piramide act op te voeren. ze daarna aan te spreken. Vragen of we voor ze kunnen bidden etc. Mooie manier om het evangelie te brengen. Maar ook te luisteren naar veel leed van de omstanders. Ik mocht samen met de vertaler voor oa twee jongens bidden ze hebben allebei Jezus aangenomen. Ook een vrouw hebben we kunnen weerhouden om zelfmoord te plegen ze was erg geraakt door ons verhaal over Jezus. Haar leven zag er uitzichtloos uit. Ze was zichtbaar aangedaan. Om half 4 snachts lagen we in ons zgn bedje. Dit 4 dagen lang. Slopend maar zoveel mooie mensen en kinderen gesproken.

Dit was het weer even! Mijn foto’s zijn natuurlijk op Facebook te zien. Tot gauw tot blogs

Campo Grande

Wat een geweldige ervaring. Na ongeveer een uur rijden kwamen wij in een andere plaats net buiten Rio; Campo Grande, bij een kerk en wat voor kerk. Ze hadden een heel orkest met geweldige zangers groot en klein. Black gospel Church, ik zat daar twee dagen met een smile van oor tot oor.

Wat hebben we daar gedaan?

Zaterdagavond was er een jeugddienst met heel veel muziek. En de dienst waarin ik mijn getuigenis zou geven. Voor degenen die niet weten wat een getuigenis is zal ik het kort uitleggen. Het is een verhaal vertellen over een waargebeurde situatie (s) in je leven waarin je achteraf Gods hand heb gezien. Bijvoorbeeld als ik denk aan mijn periode dat ik zwaar aan de alcohol en cocaïne zat had ik ook van dood kunnen gaan maar God heeft mijn pijn en verdriet gezien en hersteld. En mijn leven nieuw gemaakt. Ik ben geen slaaf meer van deze verdovende middelen. Zo’n verhaal kan bemoedigend zijn want vaak denken we dat we alleen zijn in ons verdriet of pijn.

Vond het best spannend om op dat podium te staan. Je geeft jezelf bloot als het ware. Maar het is ook mooi omdat ik goed terecht ben gekomen. Prijs de Heer.
Men vond de getuigenis indrukwekkend dat ik gevraagd ben om het in de tweede zondagsdienst weer te geven.

De evangelisatie deden we na de eerste dienst van zondag. Dit was heel bijzonder zelfs lachwekkend maar wel goed. We stonden bij een stoplicht, een groepje met flesjes koud water, een ander groepje met teksten erop met Jezus houdt van je.. Etc. Grote demonstratie borden met bemoedigende teksten. Bij rood licht stormden we op auto’s en bussen af gaven ze een flesje water en een kaartje en zeide ‘ Jesus te Ama ‘. Er was iemand op een motor die wilde Jezus aannemen in zijn hart. T was echt super gaaf en raar ??. Dus het werkt!
Verder hebben we in de Engelse dienst heerlijk mogen worshipen. Lichtelijk ongemakkelijk stonden we daar maar gelukkig hadden we ons hart op de goede plek.

De carnaval begint as vrijdag. We zullen een goed gevulde dagen hebben die niet geheel ongevaarlijk zullen zijn. Kleine Kinderen blijven vaak net zolang op straat als hun ouders met grote hoeveelheden alcohol en drugs op. Gaan wij leuke dingen voor deze kids organiseren. Bidden voor de mensen die t leven uitzichtloos vinden. Ik heb er enorm veel zin in. Maar wil jullie vragen om ons te gedenken. Bedankt en tot blogs na de carnaval .