Live to fight

Vechten om te leven dat doet Aurora. Ze is bijna 12 weken te vroeg geboren. Zij is het dochtertje van mijn leiders in the Rescuehouse. Haar longetjes zijn nog niet sterk genoeg om zelf te ademen maar ze doet het heel goed.

Bid voor Aurora

Ze is één van de redenen waarom wij niet ons werk kunnen doen zoals we gewend zijn. We kunnen haar maar ook onszelf niet in gevaar brengen in deze rare tijd waarin het Corona virus de wereld over gaat. Maar dat betekend niet dat we helemaal niets kunnen doen. Claudino en ik hebben in de afgelopen weken 6 basis pakketten kunnen kopen en kunnen uitdelen. Het pakket bestaat uit: rijst, olie, bonen, suiker, meel, koffie etc basis boodschappen voor een heel gezin.

Er zijn natuurlijk veel meer mensen die in Brazilië vechten om te overleven. Veel gezinnen kunnen niet werken en lijden gewoon honger. Iets wat wij gelukkig niet kennen in Nederland. Ben me er wel degelijk van bewust dat er overal op de wereld mensen zijn die het nu extra moeilijk hebben. Laten we alsjeblieft niet ophouden om elkaar te helpen.

Met ons gaat het goed hoor.

Verplicht te dragen vanaf 17 april

Ben blij en dankbaar dat ik met mijn man een eigen plekje heb. Wij hebben eten genoeg en Netflix is onze beste vriend op dit moment. Met Claudino’s moeder gaat het redelijk goed. Zijn zusje heeft de taak op zich genomen om nu 24 uur per dag haar te verzorgen. Wij proberen haar hierin zoveel mogelijk te ondersteunen. Haar huis is aangepast aan het gebruik van een rolstoel en wat andere aanpassingen in slaapkamer en badkamer. Gelukkig heeft onze kerk hierin Brazilië ons daarbij geholpen.

Dan nog een leuke ontwikkeling daar kan ik nog niet te veel over zeggen maar ik ben benaderd door Lens TV en wellicht ben ik binnenkort weer op tv te zien. Spannend maar daarover hopelijk meer in mijn volgende blog.

lieve mensen blijf gezond en tot blogs.

Vakantie & realiteit


Onder de gezelligheid van familie en vrienden komen er tegelijkertijd trieste berichten uit Brazilië. “ mijn moeder ligt in het ziekenhuis en haar been wordt geamputeerd “ , verteld Claudino.  Hij is inmiddels weer terug in Brazilië en ik, zijn vrouw, is nog vakantie vieren in Nederland. De vraag ‘ waarom ben ik niet bij mijn man?’ Komt heel hard binnen. 

Vanuit huize Redding, mijn werkplek, verneem ik Jacques is overleden aan een overdosis.  Tuurlijk weet ik inmiddels dat dit kan gebeuren maar dat neemt niet weg dat ik graag afscheid van hem had willen nemen. Ik had een speciale band met Jacques. ‘ mag ik even alleen met u praten, tante?’ En dan beleed hij zijn zwakheden aan mij. Een jonge gast van 20 jaar en in de afgelopen vier jaar zag ik hem vechten om zijn leven te beteren. 

Wat doet het met mij? Mijn werk is zo belangrijk. En of je nu geloofd in God of niet iedereen heeft bemoediging nodig. 
Mijn tijd in Nederland was top en wij mochten zelfs genieten van 3 dagen Parijs. Soort honeymoon.  Soms worstel ik met de vraag of ik zulke foto’s moet posten zodat niemand gaat denken; nou die kan zelfs naar Parijs dus nu hoef ik haar niet meer te steunen. Maar weten jullie ik wil gewoon transparant zijn en blijven. En ik kan niet zonder jullie steun en ik ben jullie dankbaar maar het leven is niet makkelijk in een andere cultuur. 

Paris baby


Ja, ik heb ervoor gekozen om hier naar toe te gaan niet om te trouwen perse, dat is net zo’n kadootje als Parijs. Dat Claudino naar Nederland kon was ook niet mogelijk zonder een lieve nicht die zei: ‘ik ga je helpen Becs’! Ik leef van zegeningen. 
De moeder van Claudino ligt in het ziekenhuis maar de verpleging gaat haar niet douchen, ze kan niet lopen naar toilet dus ze moet een luier om. Familie moet deze luier verschonen. Er moet 24 uur iemand bij haar zijn in het ziekenhuis. Dit wist ik natuurlijk al omdat onze jongens op straat via mijn werk ook deze ondersteuning krijgen van ons. 

Al met al ben ik 6 weken in Nederland geweest. Onbezorgd en goed verzorgd door mijn lieve familie en vrienden. You know who you are!!

Toch een special thanx to Hanneke dank je wel lieverd. Voor altijd je luisterend oor. Onze band is alleen maar sterker geworden sinds ik in Brazilië ben. Love you to the moon and back. Oh en milaatje mijn nichtje die een paar weken haar kamertje afstond zodat Claudino en ik konden logeren. Ik besef dat ik dus geen namen moet noemen maar mijn hart stroomt over van liefde voor jullie die mij steunen. In wat voor vorm dan ook. 

Tot blogs lieve mensen. 

2019

Gelukkig nieuwjaar; het oude is voorbij gegaan en het nieuwe is gekomen. Krachtige betekenis van deze woorden. Soms is het verleden verdrietig maar na een tijd van heling en genezing is het goed om voorruit te kijken. Gisteren is immers ook al geweest. Met oud en nieuw passeert het verleden nog even in een flits maar dan kan ik alleen maar zeggen; ik ben dankbaar en gezegend. Mijn nieuwe voornemen is dan ook om bewuster dankbaar te zijn. Te vaak merk ik dat ik nog steeds aan het klagen ben. 

Parijs ❤️ such a great gift

Dankbaar voor het werk wat ik mag doen tijdens onze ‘ Open Huis’ in de Rescuehouse.  In 2019 hebben wij ongeveer 46 weken onze ‘ Open Huis’ gehouden.  

De man links heeft nog een paar weken te gaan en heeft 9 maanden een traject in een recovery home gedaan.

de middelste jongen is nog wat onstabiel gaat van de shelter de straat op en terug

de jongen rechts was het zat op straat en is naar huis gegaan. Zijn gezondheid was ook slecht.

Daar waar iedereen die op straat woont welkom is om een bemoediging; een douche, ontbijt en schone kleren te ontvangen. Ca. 655 mensen jong en oud, tieners en volwassenen, moeders met kleine kinderen, mannen en vrouwen hebben wij kunnen bereiken.

De vrouw links verbleef al een tijdje op straat maar wij hebben haar kunnen helpen aan een klein huisje.

Het aantal is ongeveer want tijdens deze twee ochtenden schuiven er nog steeds mensen wat later aan om toch nog te kunnen ontbijten bijvoorbeeld.  Tijdens deze ochtenden luisteren zij niet alleen naar Gods woord of ‘ onze’ woorden van bemoediging maar luisteren we ook naar hun verhaal. Verdrietige verhalen, verhalen van afwijzing, mishandeling, misbruik en vernedering. Toch krijgen we vaak een knuffel van ze omdat zij zien dat we dit werk doen met de liefde van de Heer. 
En heel eerlijk zou ik ook niet weten hoe ik dit werk anders kan doen. Want deze mensen; stinken naar ontlasting, hebben luizen of andere parasieten op hun lichaam. Verwaarloosde ontstekingen, snot en andere menselijk misselijk makende dingen. Wij geven ze een welkoms knuffel of schudden hun handen ook vóór hun douche.


Ook goed om te vertellen is dat jullie deel uitmaken van dit werk. De ontbijtjes, de deodorant, shampoo en andere hygiënisch producten maar ook het water van de douch betalen wij met sponsorgeld.  En daarvoor wil ik jullie bedanken.

Dit was een heel bijzonder ontbijt normaal ziet dit er iets eenvoudiger uit.

God bless you.
Lieve mensen tot blogs. 

Het begin en het einde


Ze zochten naar een weg om te vluchten. Geboeid in handboeien komen de jongens binnen voor hun welverdiende diplomauitreikingsfeestje. 15 weken lang 2 uur per week nemen ze deel aan onze cursus basis Engels. We eindigen altijd met een bemoediging een woord uit de bijbel waarin staat dat verandering mogelijk is ook als het onmogelijk lijkt. 

omdat 3 jongens wilden vluchten

Dit semester hebben we in 2 gevangenissen Engelse basis cursus gegeven. In de derde gevangenis hebben we gesproken over dromen en beslissingen. Maar ik wil in deze blog iets meer vertellen over de jongens waar we Engels aan geven.

Jessica (rechts) Leon ( vrijwilliger) Gerdien ( links)

De eerste twee á drie weken waren de jongens ons aan het uittesten. In één groep:  7 jongens de jongste 15 jaar de oudste 19 jaar. De oudste verteld dat hij voor de tweede keer zit voor moord. De rest zit voor drugs dealen of gewapende beroving. Na een paar weken veranderd de sfeer. Ze laten hun stoere houding in hun cel achter. Ze doen goed mee, schrijven op het bord en praten de Engelse woorden en korte zinnen die ze geleerd hebben.  Waarin sommige jongens in het begin niet de les wilden afsluiten met gebed staan we nu hand in hand in een cirkel, Samen te bidden om hun basis cursus Engels af te sluiten. We krijgen wel 2 keer een dikke knuffel en een bedankje. ‘ als ik hier nog ben in het volgende semester mag ik dan weer meedoen?’ 

Zoetigheid maar hartige hapjes zijn er ook.


Mooi hoe God deze harten heeft aangeraakt in deze 15 weken. En ons ook echt liefde geeft voor deze gebroken jongens. Dader maar zeker ook slachtoffer. Gods zegen jongens kies voor het leven en niet de dood. 
In februari starten we ons nieuwe semester.

Nu gaan we ons kerstfeest diner op straat organiseren voor 200 dak- en thuislozen. En dan heerlijk weer even naar Nederland 🇳🇱. Het land waar alles lekker makkelijk is. Mijn familie en vrienden knuffelen.

Lieve mensen tot blogs 

Veranderingen


Ik was toe aan veranderingen en over 18 dagen is het dan zover. Claudino en ik gaan op 19 oktober ons ‘ja’ woord geven aan elkaar. Heel leuk maar ook spannend. 

ondertrouw


We mogen in de prachtige tuin trouwen van Johan en jeanet lukasse de oprichters van Ywam Belo Horizonte. Wij gaan ‘ live’ op Facebook als het internet meewerkt. Zaterdag 19 oktober rond 22:30 ‘s avonds dan kun je er toch een beetje bij zijn.

Braziliaanse uitnodiging


Wat gaat er dan veranderen; behalve mijn achternaam ga ik ook verhuizen. Voorlopig verhuis ik in het appartement waar Claudino al woont. Er zijn te veel kosten om ook nog eens een ander appartement te betrekken. Ik moet een nieuwe permanente visum aanvragen. 
Verder gaat er niet zoveel veranderen ik blijf gewoon fulltime vrijwilligerswerk in de Rescuehouse doen. Claudino werkt bij een kerk en is ook vrijwilliger bij de Rescuehouse. Waarom wil ik dit benadrukken? Ik kan nog steeds niet zonder jullie financiële en emotionele, geestelijke support. Om eerlijk te zijn gaan de kosten omhoog. Begrijp me niet verkeerd dit is geen oproep voor meer steun, dat mag natuurlijk altijd, maar dit is even om duidelijk te maken dat ik nu niet ineens zonder jullie support kan. 


Mochten jullie hier vragen over hebben dan stel ze gerust. Met behulp van een paar lieve sponsoren komen wij een paar weken naar Nederland rond de kerst. Hopelijk zien we jullie dan weer even. 


Lieve mensen tot blogs 

Two worlds

Two worlds
In het Nederlands ‘ twee werelden’ dat klinkt gewoon anders.

Ik ben echt westers toch al redelijk veranderd maar ik zal nooit echt iets begrijpen van een derde wereld land want dat is Brazilië wel degelijk. Onder ontwikkeld, hoog geboorte cijfer en armoedig.  Om de haverklap hoor ik dat mensen worden  beroofd door bedreiging van hun leven. 
Nederland rijk, goede scholing, alles goed georganiseerd. Als je in Nederland vraagt ; hoe gaat het met je? Is het antwoord: druk.” Werk, christen voegen er kerk aan toe. Maar hier in Brazilië zijn mensen bezig met overleven. En dat is niet iedereen maar de meeste mensen wel. Soms voel ik me alleen en onbegrepen. Niks is het zelfde hier in Brazilië. De logica ontbreekt, mensen gaan confrontaties uit de weg. Zeggen ja, maar willen niet kwetsen, bedoelen nee. Je kan dus niet echt vertrouwen op wat mensen zeggen. De mensen die me echt goed kennen weten dat ik van duidelijkheid hou. Moeilijk soms. Maar dan herinner ik me dat ik hier ben om Gods werk te doen. Want het leven is kort en tijdelijk. 


Niks in het leven is makkelijk gekomen voor mij persoonlijk. Het is nog altijd een strijd. Maar gelukkig door mijn ontmoeting met Jezus hoef ik niet meer te vechten om te overleven. En dat gun ik een ieder. Vooral de tieners en andere mensen die hier in Brazilië op straat leven. Uitzichtloos wachtend tot de dood ze komt halen. Zo leefde ik ook eens, hartzeer verzachten met drank en drugs, denkend dat je de realiteit kan ontvluchten. 
Het kan anders.. ik ervaar het in alles. Zelfs nu ik ver weg ben van het vertrouwde maar oh zo leeg leventje dat ik leidde in Nederland. Zijn we niet allemaal op zoek naar de zin of doel van je bestaan? Ik zoek niet langer meer. 


Ik hou van mijn familie en vrienden. Ik mis jullie. En ik ben dankbaar dat ik eind van dit jaar met mijn a.s. man weer op vakantie naar Nederland kan. Het is elk jaar weer een verrassing of ik weer kan genieten van mijn eigen land, cultuur, mijn lieve familie, vrienden en eten. 


Lieve mensen tot blogs. 

Bevoorrecht

Ben alweer 3,5 jaar in Brazilië. Iedereen zegt het maar wat gaat de tijd hard.
Het eerste semester zit erop we hebben alle 3 diploma uitreikingen weer gehad. Een hoop jongeren die vast zitten voor moord zaten bij mij in de Engelse les. Diego deze naam verzin ik maar even om privacy redenen. Toen hij 4 jaar was is hij door zijn moeder als prostitué verkocht. Ze had geld nodig. Deze jongen is er zo door gebroken geraakt dat hij uiteindelijk een zoon van een politieagent vermoord heeft. Hij is zijn leven niet meer zeker. Ook in de gevangenis is het gevaarlijk voor hem. Maar hij heeft zijn diploma basis Engels gehaald iets om trots op te zijn. Als je opgegroeid bent met t idee dat je niks waard bent dan is dat heel wat. Ik vertel dit verhaal zodat jullie ook een beetje meekrijgen in wat voor realiteit deze jongens leven. Ik mag via de Engelse lessen ook hen bemoedigen met dat je andere keuzes kan maken en dat ze daar HULP bij kunnen krijgen.
Persoonlijke dingen:
eind september ga ik trouwen voor de wet met Claudino. Na veel angsten, twijfels en gebed hebben we de knoop door gehakt. Beiden zijn we bedrogen en verlaten door onze exen maar nu durven we het aan want met onze God is alles mogelijk. Vergeven, vergeten zelfs en op naar een nieuw leven samen.
Mijn leven op de basis blijft moeilijk culturele dingen maar ook dingen waar ik echt niet achter sta. Ouderwetse gedachte, waarschijnlijk helpt mijn achtergrond ook niet mee maar daar ben ik mij bewust van. Begrijp me niet verkeerd ik leer een hoop. En mijn weg of manier van denken is niet de enige weg. Een stukje onderwerping aan regels is echt goed voor mij. Ik ben nog steeds erg toegewijd aan het werk wat ik doe. De onvoorwaardelijke liefde van God laten zien aan de jongeren, mensen die door de maatschappij zo afgewezen zijn. Ik ben bevoorrecht om dit werk te doen.
Ons huwelijk gaan we hier niet vieren om niet alleen financiële redenen maar omdat we denken dat het leuker is om een kleine ‘ get together ‘ te hebben in Nederland. Daar waar mijn steun vandaan komt.
Lieve mensen tot blogs

Verandering ..please.

De waarheid? Ben er zat van… ik wil niet meer leven in een community. Met 10 personen elke dag; eten, werken, slapen. Geen privé leven hebben. Geen sociaal leven buiten Ywam hebben. Regels zoveel regels. Mijn wereld is te klein.  Heel eerlijk gezegd heb ik nu t gevoel dat ik elke dag een stukje van mezelf verlies. Alsof ik alleen maar aan t ‘geven’ ben.
Ja, ik wil Jezus volgen en ik heb ook alles achter gelaten. Ik kwam 3,5 jaar geleden met twee koffers naar Brazilië. Geen benul van wat mij te wachten stond.
En sinds die tijd heb ik het goed gehad in Ywam. En begrijp me niet verkeerd, er is geen haar op mijn hoofd die denkt aan terug te gaan naar Nederland. Ja, op vakantie. Maar ik heb meer ruimte en tijd nodig om een sociaal leven op te bouwen.
Snappen jullie mij? Ik wil absoluut hetzelfde werk blijven doen. Het is een voorrecht dat ik dit werk kan en mag doen. Tot dat God iets anders zegt. En gelukkig hebben Claudino en ik trouwplannen. Waarschijnlijk september dit jaar maar een exacte datum houden jullie nog te goed van mij.  Dan hopen we samen een klein appartement te kunnen huren. Verder is het hard nodig dat ik die kilo’s kwijt raak. Suiker gehalte is te hoog in mijn bloed waardoor ik ook snel moe ben. Vergeten jullie niet voor mij te bidden dat maakt het verschil namelijk. 😉
Ben toe aan een kleine break. Jullie dan? Al een vakantie geboekt? Dit was even een kort persoonlijke update. Binnenkort meer nieuws.
Lieve mensen tot blogs

Poging tot doodslag

Alicia rent met haar baby naar de beveiliging van het ziekenhuis. ‘ help me, mijn vriend heeft tinner over mij en mijn baby gegooid en wilt mij verbranden.’
De namen in deze blog heb ik om privacy redenen maar even verzonnen.
We hebben een goed contact met de jongelui op straat maar drugs maakt zoveel kapot.  Davi de vriend van alicia is op straat geboren. Ze zijn ouders geworden van een meisje ca.  drie maanden geleden. Ze hebben een klein huisje met onze hulp kunnen krijgen maar hun sociale contacten hebben ze op straat. Ze hebben heel verdrietig geen voorbeeld van een gezond gezinsleven.
Elke week proberen wij ze te bemoedigen  en proberen wij ze te helpen om ze de goede richting op te sturen.  Dat lukt met heel veel geduld, gebed en vallen en op staan.  We hebben dan ook een hele nacht op het politie bureau gezeten om het jonge stel bij te staan. Davi moest natuurlijk blijven en is inmiddels voorgeleid aan de rechter en krijgt 2,5 jaar.  Poging tot doodslag wordt hem opgelegd. Oef, toch raakt mij dit en tuurlijk had dit heel dramatisch kunnen aflopen.  Hij schijnt op zijn 9e jaar ook een meisje in de fik gestoken te hebben. Het meisje is verminkt geraakt.  Maar Davi is op straat geboren wat heeft hij allemaal
gezien? Wat heeft hij allemaal meegemaakt? Wie heeft hem beschermd toen hij als kleine jongen over de straten van Belo Horizonte heen zwierf?
Dan komt Pierre met zijn flesje tinner ( drugs) onze keuken in lopen. Jacob is aan t koken. Pierre wordt vriendelijk verzocht om zijn drugs bij de voordeur te laten. Maar hij accepteert dit niet en pakt een mes dat voor handen ligt. Gelukkig komt mijn andere collega Tairan op tijd binnen lopen en zet Pierre het huis uit.  Op het moment dat Pierre een stok pakt loop ik net de garage uit en kon nog net tussen beiden komen. ‘ wat ben je aan t doen, vraag ik hem? Er komt niet veel begrijpends uit voor mij. Hij is zo stoned denk dat hij zelf niet eens weet wat hij aan ‘t doen is.
Na een tijdje wordt het rustig en vertrekt Pierre morgen heeft hij vast spijt maar helaas zullen dit wel consequenties hebben voor hem. Wat dat zal zijn zullen we als team besluiten maar dit gaat natuurlijk veelste ver.

Vernieuwing

Home is where the heart is. Lees ik op mijn Facebook, met de wind van mijn ventilator op mijn gezicht lig ik weer op mijn bedje. 30 graden is het in Belo en ik denk terug aan alle mooie momenten van mijn vakantie in Nederland.

Jullie hadden familie en vrienden foto’s verwacht he? Eerlijk zeggen ? Maar die heb ik natuurlijk allang gepost op Facebook. Ik heb mijn dierbaren bijna allemaal gezien.  Toen ik het vliegtuig uit liep op Braziliaanse bodem moest ik toch even een traantje weg pikken. Ik ga jullie missen….

Home is where the heart is ook al heb ik maar één hart toch is die op twee plekken 🇳🇱-🇧🇷 united in Christ want Zijn wil doen maakt mij gelukkig.