Veranderingen


Ik was toe aan veranderingen en over 18 dagen is het dan zover. Claudino en ik gaan op 19 oktober ons ‘ja’ woord geven aan elkaar. Heel leuk maar ook spannend. 

ondertrouw


We mogen in de prachtige tuin trouwen van Johan en jeanet lukasse de oprichters van Ywam Belo Horizonte. Wij gaan ‘ live’ op Facebook als het internet meewerkt. Zaterdag 19 oktober rond 22:30 ‘s avonds dan kun je er toch een beetje bij zijn.

Braziliaanse uitnodiging


Wat gaat er dan veranderen; behalve mijn achternaam ga ik ook verhuizen. Voorlopig verhuis ik in het appartement waar Claudino al woont. Er zijn te veel kosten om ook nog eens een ander appartement te betrekken. Ik moet een nieuwe permanente visum aanvragen. 
Verder gaat er niet zoveel veranderen ik blijf gewoon fulltime vrijwilligerswerk in de Rescuehouse doen. Claudino werkt bij een kerk en is ook vrijwilliger bij de Rescuehouse. Waarom wil ik dit benadrukken? Ik kan nog steeds niet zonder jullie financiële en emotionele, geestelijke support. Om eerlijk te zijn gaan de kosten omhoog. Begrijp me niet verkeerd dit is geen oproep voor meer steun, dat mag natuurlijk altijd, maar dit is even om duidelijk te maken dat ik nu niet ineens zonder jullie support kan. 


Mochten jullie hier vragen over hebben dan stel ze gerust. Met behulp van een paar lieve sponsoren komen wij een paar weken naar Nederland rond de kerst. Hopelijk zien we jullie dan weer even. 


Lieve mensen tot blogs 

Two worlds

Two worlds
In het Nederlands ‘ twee werelden’ dat klinkt gewoon anders.

Ik ben echt westers toch al redelijk veranderd maar ik zal nooit echt iets begrijpen van een derde wereld land want dat is Brazilië wel degelijk. Onder ontwikkeld, hoog geboorte cijfer en armoedig.  Om de haverklap hoor ik dat mensen worden  beroofd door bedreiging van hun leven. 
Nederland rijk, goede scholing, alles goed georganiseerd. Als je in Nederland vraagt ; hoe gaat het met je? Is het antwoord: druk.” Werk, christen voegen er kerk aan toe. Maar hier in Brazilië zijn mensen bezig met overleven. En dat is niet iedereen maar de meeste mensen wel. Soms voel ik me alleen en onbegrepen. Niks is het zelfde hier in Brazilië. De logica ontbreekt, mensen gaan confrontaties uit de weg. Zeggen ja, maar willen niet kwetsen, bedoelen nee. Je kan dus niet echt vertrouwen op wat mensen zeggen. De mensen die me echt goed kennen weten dat ik van duidelijkheid hou. Moeilijk soms. Maar dan herinner ik me dat ik hier ben om Gods werk te doen. Want het leven is kort en tijdelijk. 


Niks in het leven is makkelijk gekomen voor mij persoonlijk. Het is nog altijd een strijd. Maar gelukkig door mijn ontmoeting met Jezus hoef ik niet meer te vechten om te overleven. En dat gun ik een ieder. Vooral de tieners en andere mensen die hier in Brazilië op straat leven. Uitzichtloos wachtend tot de dood ze komt halen. Zo leefde ik ook eens, hartzeer verzachten met drank en drugs, denkend dat je de realiteit kan ontvluchten. 
Het kan anders.. ik ervaar het in alles. Zelfs nu ik ver weg ben van het vertrouwde maar oh zo leeg leventje dat ik leidde in Nederland. Zijn we niet allemaal op zoek naar de zin of doel van je bestaan? Ik zoek niet langer meer. 


Ik hou van mijn familie en vrienden. Ik mis jullie. En ik ben dankbaar dat ik eind van dit jaar met mijn a.s. man weer op vakantie naar Nederland kan. Het is elk jaar weer een verrassing of ik weer kan genieten van mijn eigen land, cultuur, mijn lieve familie, vrienden en eten. 


Lieve mensen tot blogs. 

Bevoorrecht

Ben alweer 3,5 jaar in Brazilië. Iedereen zegt het maar wat gaat de tijd hard.
Het eerste semester zit erop we hebben alle 3 diploma uitreikingen weer gehad. Een hoop jongeren die vast zitten voor moord zaten bij mij in de Engelse les. Diego deze naam verzin ik maar even om privacy redenen. Toen hij 4 jaar was is hij door zijn moeder als prostitué verkocht. Ze had geld nodig. Deze jongen is er zo door gebroken geraakt dat hij uiteindelijk een zoon van een politieagent vermoord heeft. Hij is zijn leven niet meer zeker. Ook in de gevangenis is het gevaarlijk voor hem. Maar hij heeft zijn diploma basis Engels gehaald iets om trots op te zijn. Als je opgegroeid bent met t idee dat je niks waard bent dan is dat heel wat. Ik vertel dit verhaal zodat jullie ook een beetje meekrijgen in wat voor realiteit deze jongens leven. Ik mag via de Engelse lessen ook hen bemoedigen met dat je andere keuzes kan maken en dat ze daar HULP bij kunnen krijgen.
Persoonlijke dingen:
eind september ga ik trouwen voor de wet met Claudino. Na veel angsten, twijfels en gebed hebben we de knoop door gehakt. Beiden zijn we bedrogen en verlaten door onze exen maar nu durven we het aan want met onze God is alles mogelijk. Vergeven, vergeten zelfs en op naar een nieuw leven samen.
Mijn leven op de basis blijft moeilijk culturele dingen maar ook dingen waar ik echt niet achter sta. Ouderwetse gedachte, waarschijnlijk helpt mijn achtergrond ook niet mee maar daar ben ik mij bewust van. Begrijp me niet verkeerd ik leer een hoop. En mijn weg of manier van denken is niet de enige weg. Een stukje onderwerping aan regels is echt goed voor mij. Ik ben nog steeds erg toegewijd aan het werk wat ik doe. De onvoorwaardelijke liefde van God laten zien aan de jongeren, mensen die door de maatschappij zo afgewezen zijn. Ik ben bevoorrecht om dit werk te doen.
Ons huwelijk gaan we hier niet vieren om niet alleen financiële redenen maar omdat we denken dat het leuker is om een kleine ‘ get together ‘ te hebben in Nederland. Daar waar mijn steun vandaan komt.
Lieve mensen tot blogs

Verandering ..please.

De waarheid? Ben er zat van… ik wil niet meer leven in een community. Met 10 personen elke dag; eten, werken, slapen. Geen privé leven hebben. Geen sociaal leven buiten Ywam hebben. Regels zoveel regels. Mijn wereld is te klein.  Heel eerlijk gezegd heb ik nu t gevoel dat ik elke dag een stukje van mezelf verlies. Alsof ik alleen maar aan t ‘geven’ ben.
Ja, ik wil Jezus volgen en ik heb ook alles achter gelaten. Ik kwam 3,5 jaar geleden met twee koffers naar Brazilië. Geen benul van wat mij te wachten stond.
En sinds die tijd heb ik het goed gehad in Ywam. En begrijp me niet verkeerd, er is geen haar op mijn hoofd die denkt aan terug te gaan naar Nederland. Ja, op vakantie. Maar ik heb meer ruimte en tijd nodig om een sociaal leven op te bouwen.
Snappen jullie mij? Ik wil absoluut hetzelfde werk blijven doen. Het is een voorrecht dat ik dit werk kan en mag doen. Tot dat God iets anders zegt. En gelukkig hebben Claudino en ik trouwplannen. Waarschijnlijk september dit jaar maar een exacte datum houden jullie nog te goed van mij.  Dan hopen we samen een klein appartement te kunnen huren. Verder is het hard nodig dat ik die kilo’s kwijt raak. Suiker gehalte is te hoog in mijn bloed waardoor ik ook snel moe ben. Vergeten jullie niet voor mij te bidden dat maakt het verschil namelijk. 😉
Ben toe aan een kleine break. Jullie dan? Al een vakantie geboekt? Dit was even een kort persoonlijke update. Binnenkort meer nieuws.
Lieve mensen tot blogs

Poging tot doodslag

Alicia rent met haar baby naar de beveiliging van het ziekenhuis. ‘ help me, mijn vriend heeft tinner over mij en mijn baby gegooid en wilt mij verbranden.’
De namen in deze blog heb ik om privacy redenen maar even verzonnen.
We hebben een goed contact met de jongelui op straat maar drugs maakt zoveel kapot.  Davi de vriend van alicia is op straat geboren. Ze zijn ouders geworden van een meisje ca.  drie maanden geleden. Ze hebben een klein huisje met onze hulp kunnen krijgen maar hun sociale contacten hebben ze op straat. Ze hebben heel verdrietig geen voorbeeld van een gezond gezinsleven.
Elke week proberen wij ze te bemoedigen  en proberen wij ze te helpen om ze de goede richting op te sturen.  Dat lukt met heel veel geduld, gebed en vallen en op staan.  We hebben dan ook een hele nacht op het politie bureau gezeten om het jonge stel bij te staan. Davi moest natuurlijk blijven en is inmiddels voorgeleid aan de rechter en krijgt 2,5 jaar.  Poging tot doodslag wordt hem opgelegd. Oef, toch raakt mij dit en tuurlijk had dit heel dramatisch kunnen aflopen.  Hij schijnt op zijn 9e jaar ook een meisje in de fik gestoken te hebben. Het meisje is verminkt geraakt.  Maar Davi is op straat geboren wat heeft hij allemaal
gezien? Wat heeft hij allemaal meegemaakt? Wie heeft hem beschermd toen hij als kleine jongen over de straten van Belo Horizonte heen zwierf?
Dan komt Pierre met zijn flesje tinner ( drugs) onze keuken in lopen. Jacob is aan t koken. Pierre wordt vriendelijk verzocht om zijn drugs bij de voordeur te laten. Maar hij accepteert dit niet en pakt een mes dat voor handen ligt. Gelukkig komt mijn andere collega Tairan op tijd binnen lopen en zet Pierre het huis uit.  Op het moment dat Pierre een stok pakt loop ik net de garage uit en kon nog net tussen beiden komen. ‘ wat ben je aan t doen, vraag ik hem? Er komt niet veel begrijpends uit voor mij. Hij is zo stoned denk dat hij zelf niet eens weet wat hij aan ‘t doen is.
Na een tijdje wordt het rustig en vertrekt Pierre morgen heeft hij vast spijt maar helaas zullen dit wel consequenties hebben voor hem. Wat dat zal zijn zullen we als team besluiten maar dit gaat natuurlijk veelste ver.

Vernieuwing

Home is where the heart is. Lees ik op mijn Facebook, met de wind van mijn ventilator op mijn gezicht lig ik weer op mijn bedje. 30 graden is het in Belo en ik denk terug aan alle mooie momenten van mijn vakantie in Nederland.

Jullie hadden familie en vrienden foto’s verwacht he? Eerlijk zeggen ? Maar die heb ik natuurlijk allang gepost op Facebook. Ik heb mijn dierbaren bijna allemaal gezien.  Toen ik het vliegtuig uit liep op Braziliaanse bodem moest ik toch even een traantje weg pikken. Ik ga jullie missen….

Home is where the heart is ook al heb ik maar één hart toch is die op twee plekken 🇳🇱-🇧🇷 united in Christ want Zijn wil doen maakt mij gelukkig.

Bedreigd

Fabricio ( deze naam is bedacht uit veiligheid voor zijn leven) komt 22 uur ‘s avonds aan onze deur. Dit was op donderdag avond nu twee weken geleden. Hij is 25 jaar en woont vanaf zijn 10e levens jaar al op straat. Hij heeft een schuld bij drugsdealers van 150 reais. Dat is 35 euro. Hij weet dat deze dealers voor 5 reais al hebben gemoord en is zijn leven niet meer zeker. Hij vraagt ons om hulp. Hij wil zijn leven beteren en wil van de straat af. Geweldige keuze en we besluiten dat hij een tijdje bij ons in huis kan wonen ondanks dat wij geen opvangtehuis zijn en ook nog geen ruimte hebben. Wij kunnen ook zijn schuld niet betalen en hoe graag wij dat ook willen is het zijn eigen ‘ schuld’ en zal hij ook de verantwoordelijkheid moeten dragen. Dit klinkt super hard maar bedenk ook dat we met 100den mensen werken die op straat wonen en drugsschulden hebben. Misschien heb ik het ook nodig om deze redenen op te schrijven voor mezelf, want bij de gedachte dat hij voor dit geld vermoord zou kunnen worden maakt mij onrustig. Het leven op straat is hard.  Wij gaan hem helpen een baantje te vinden en wij gaan met hem mee om zijn schuld te betalen als het zo ver is.
Het werk wat ik doe is ‘ liefde werk’. Jezus ging om met zondaren; misdadigers, hoeren, moordenaars. Gods woord zegt wij mensen zijn allemaal zondaren. Elke zonde is hetzelfde dat betekend dat wij mensen gelijkwaardig zijn. Hij zegt dat Hij van alle mensen houdt en iedereen Zijn oogappel is. Dat wij niet mogen oordelen over anderen omdat wij geen haar beter zijn. Maar goed elke zonde heeft een andere consequentie mag dat duidelijk zijn. En ondanks dat God zijn enig geboren zoon aan het kruis liet sterven zodat een ieder die in Jezus gelooft het eeuwig leven kan ontvangen. Wij zullen wel degelijk de consequenties moeten dragen van alles wat wij verkeerd doen in het leven wat wij leiden hierop aarde.
De ene keer sta ik hand in hand met een moordenaar van iemand waar je ook op straat mee praat en voor bid.  Ik  vind dat best moeilijk soms.
DE TV OPNAMES VAN FAMILY 7
Ineens word ik emotioneel tijdens het vertellen van mijn getuigenis aan het team van Family 7. We zitten aan een picknick tafel midden in de favella op een berg bij de Lighthouse. Een van de huizen van Ywam in Belo Horizonte. Mijn levensverhaal vertel ik en wordt opgenomen.
De opnames voor de 4-delige documentaire zijn inmiddels voorbij. Het team van Family 7 is alweer een tijd geleden vertrokken naar Nederland. Wat een geweldige ervaring was dit. Jullie lezen mijn Posts op Facebook en lezen mijn blogs maar op woensdag 3 oktober om 21:00 wordt het eerste deel uitgezonden. De herhaling is te zien op zaterdagavond 20:30. Ik denk dat jullie na het zien van deze documentaire een goed beeld krijgen van wat mijn werk nu daadwerkelijk inhoudt. Ik hoop dat jullie allemaal gaan kijken. Het team was erg liefdevol, geduldig en professioneel. Chapeau voor hen.
UPDATE:

Opnieuw bij de federale politie geweest voor mijn visum. 12 december 2017 begon ik met t proces. Ga ik m nu dan eindelijk krijgen? En kan ik m met een paar maanden weer opnieuw aanvragen?? Of zou deze nu 1 jaar geldig blijven vanaf vandaag? Bureaucratie in Nederland is er niks bij… 😉. Nou,  Ik heb mijn visum gekregen maar moet in november gewoon weer opnieuw aanvragen en vooral opnieuw betalen. Het wachten is nog steeds op mijn id kaart totdat deze klaar is kan ik pas mijn rijbewijs aanvragen. Natuurlijk heb ik jullie sponsor geld bewaard en hoop ik eind deze maand eindelijk te kunnen bijdragen aan het ophalen van de brood-, groente- en kleding donaties en helpen met het chauffeuren van onze combi. Wij doen alles hier met de combi lopend is haast niet te doen door de vele bergen en de grote afstanden.

Dan staat onze 4de editie kamp voor de deur.
Vind het echt super hoe er vanuit Nederland gereageerd wordt op mijn vraag om ons te helpen financieel en met gebed. Ik besef dat sommige mensen dit misschien vervelend vinden maar helaas hebben we deze steun gewoon nodig. Een kamp met 20/25 jongelui kost geld en is iedere keer weer een uitdaging. En kost al gauw € 2000,- voor 5 dagen ontspanning. Relaxte plek met zwembad volledig verzorgt met eten en drinken maar vooral bemoedigingen. En voor hen een midweek zonder drugs. Ik wil jullie bedanken wij hebben uiteindelijk € 300,- vanuit Nederland bij elkaar gekregen. Daarbij hebben we een hoop kleding en eten gedoneerd gekregen vanuit verschillende kerken uit Brazilië.  Hoe het verder is gegaan schrijf ik in mijn volgende blog.

Lieve mensen tot blogs.

Verrassing 🤗

“ Dan in eens staat hij voor je ‘deur’ , de man met wie je verder wilt in je leven”. Dat was iets wat ik tegen anderen zei, die net als ik gescheiden waren. Ik kan me herinneren dat ik in de kerk was en in een soort van clubje van gescheiden vrouwen zat. En iedereen in dit ‘ clubje’ zag ik opnieuw een relatie krijgen en zelfs opnieuw trouwen.  In 2007 ging mijn ex man er van door met een andere vrouw. Na 1 jaar huwelijk en een 15 jarige enerverende en explosieve relatie. Bleef ik met een gebroken hart achter. Ik was vast besloten niemand meer te vertrouwen. Maar dan ineens staat ‘ claudino’ de man met wie ik verder wil in mijn leven voor mijn deur.
Sinds oktober vorig jaar is onze vriendschap steeds hechter geworden. Hij is 1 jaar en 1 dag jonger dan mij maar Uhm meer levens ervaring dan een mens van 65 jaar kan hebben. Over een bijzondere getuigenis gesproken. In de christelijke wereld bedoelt men met getuigenis hoe het leven was voordat je een leven met Jezus koos en hoe God je leven nu heeft veranderd. Deze bijzondere man heeft 14 jaar op straat gewoond vanaf zijn 5e jaar. Hij heeft 6 kogels en 13 messteken overleefd en heeft in de meest verschrikkelijke gevangenissen gezeten.  Maar in 1999 heeft hij Anderson wat nu de leider is van mijn huis van de straat gehaald. En nog een aantal jongens.
Op de foto zie je Claudino in het midden staan en Anderson staat links van hem met de rode short.
Maar God heeft hem uit het leven van afwijzing, drugs en criminaliteit gered. En sinds enige tijd mag ik hem mijn vriend noemen. Mijn lieve familie ziet mij graag snel trouwen maar zo ver is het wat mij betreft nog lang niet hoor. Eerst maar eens kijken hoe we op innige vriendschappelijke wijze deze relatie kunnen voortzetten. Maar blij ben ik zeker wel met hem. We hebben dezelfde missie en passie. En dat is werken met jongeren die op straat wonen.
Dan komt er aanstaande donderdag een team van Family 7 in Brazilië om mijn werk en missie te filmen. Het wordt een documentaire van 4 afleveringen om voor de ‘ rescue house ! Geld in te zamelen. We willen namelijk een deel van ons huis verbouwen om jongeren een tussen station aan te bieden. Van de straat naar een zelfstandig leven is een te grote stap voor velen. We hopen ons huis om te bouwen tot een soort van begeleid wonen om ze zo sterker te maken en zodat ze uiteindelijk dit zelfstandige leven kunnen leiden. En wellicht een gezond gezinsleven kunnen opbouwen.
Het zal in oktober dit jaar worden uitgezonden met een speciale
dankbetuiging aan Dolf van de vegte eigenaar en oprichter van de beste christelijke zender in Nederland Family 7.
Je ziet Dolf rechts op de foto.
Ik mocht in 2011 samen met hem naar India dat was mijn eerste zendingsreis. En deze reis heeft mijn leven compleet op zijn kop gezet. Het heeft mij uiteindelijk op de plek gebracht waar ik nu ben. Daar ben ik God en heel veel mensen enorm dankbaar voor. You know who you are.
Lieve mensen tot blogs.

Door dik en dun

Opgeschrikt door een telefoontje van Anderson de leider van mijn huis. Word ik wakker en hij vraagt me te bidden voor hem en zijn familie want zijn zusje is vermoord. Na het zien van de videobeelden op het politiebureau waar we zien hoe Fabiola op laffe wijze door één schot door haar hart wordt gedood. Hier begint normaal gesproken ons werk; het proces om de familie in te lichten en het lichaam herkennen zodat het lichaam wordt vrijgegeven om begraven te kunnen worden. Nu is het een privé kwestie. De dagen zijn lang, zwaar en verdrietig. We staan onze leider en vriend zo goed als we kunnen bij. Deze tragedie gebeurd een week voor ons geplande kamp met onze jongeren die op straat wonen.
Ondanks het verdriet en onze vermoeidheid hebben we een geweldige 5 dagen met  25 jongeren van de straat. We hebben veel activiteiten zoals sport en spel, een wandeltocht door de bush bush naar een waterval. Maar ook bemoedigende woorden. Getuigenissen waarin we vertellen dat God in staat is om ons leven te veranderen en iedereen een hoopvolle toekomst te geven.
 

En dat God echt een bedoeling heeft met ons leven. Dat het leven bestaat uit keuzes  en dat we allemaal ons doel in t leven moeten zoeken en daarbij om hulp kunnen vragen.

Persoonlijk gaat het na het kamp beter met me. Veel zendelingen hebben last van eenzaamheid laat ik me vertellen. En daar heb ik soms ook last van. Ik mis mijn vrienden. Heel eerlijk weet ik dat ik dat ik niet snel mensen toe laat in mijn hart maar als je eenmaal een plekje in mijn hart hebt gewonnen dan is het voor het leven. Ik heb een handje vol speciale vrienden in mijn leven. Ik ga geen namen noemen want dan zul je net zien dat ik een naam vergeet maar ik heb vriendschappen van meer dan 25 jaar, 10 jaar of 5 jaar. Een ieder is speciaal en heeft iets toegevoegd in mijn leven.

Ik wil daarom ook wat reacties van deze speciale vrienden met jullie delen toen ik vertelde dat ik mijn blog wilde schrijven over vriendschap:

Elke vriendschap is anders, de ene gaat wat dieper dan de andere. Vriendschappen zijn niet te vergelijken, ze zijn met iedereen weer anders. Ik denk dat vriendschap over gevoel gaat. En denk ook niet dat er een vaste definitie voor vriendschap is. Die is er vast wel, maar zo denk ik er niet over, een vaste definitie zou betekenen dat het uit bepaalde eigenschappen zou moeten bestaan en als er op welk moment dan ook niet aan deze eigenschappen voldaan kan worden, dat er dan ook geen vriendschap meer zou kunnen zijn.

Wat mij betreft zou dat raar zijn, want iedereen heeft wel eens momenten in zijn/haar leven dat je even een niet zo’n goede vriend(in) bent, dat je even verschrikkelijk  druk bent met je eigen leven en soms vergeet men dan wel even alles en iedereen om zich heen. Niet opzettelijk, maar gewoon omdat het soms zo gaat. Het  gaat erom of er in de vriendschap ook ruimte is voor zulke zaken. 

Emotie-mens als ik ben zie vriendschap en in dit geval onze vriendschap als een gevoel. Een spontaan opgekomen gevoel van jaren geleden en een gevoel wat niet te verklaren is. Het was er gewoon ineens. Ondanks, dat als je ons toen naast elkaar zou zien staan we ECHT totaal verschillend waren. Ik denk niet dat er ook maar iemand was die onze vriendschap een lang leven zou geven.

Ikzelf heb daar toen nooit zo over nagedacht, het gevoel was er gewoon en als puber denk je toch niet verder dan de volgende dag en dus beleefden wij onze vriendschap  ook per dag. En dat werkte gewoon. 

Bij echte vriendschap is er ruimte om fouten te maken. Vriendschap maakt dat de mening van de ander belangrijk voor je is. Het vertrouwen dat degene het beste met je voor heeft. Maar je niet veroordeeld als je een andere mening hebt. 

Maar altijd, altijd overheerst dat positieve, blije, vriendschappelijke en vooral liefdevolle gevoel. Waar ruimte is voor fouten/stommiteiten, maar waar we altijd uitkomen en waarna we altijd gewoon doorgaan waar we gebleven zijn, alsof we elkaar elke dag spreken/zien.

Geloof in God speelt een belangrijke rol in mijn leven vriendschap is voor mij er voor elkaar zijn en accepteren wie je bent. Of je dit geloof nu met mij deelt of niet. Door dik en dun dat is vriendschap voor mij.

Lieve mensen tot blogs

Straatwerk

‘Ik vermoord je’, hoorde ik een man schreeuwen toen ik net op mijn bed lag. Zo rond 22:30 ‘s avonds hoor ik twee mannen ruziën voor mijn raam. Één van hen had een grote stok en beschuldigde de ander ervan hem te hebben beroofd.

Dit gebeurd best veel ook in mijn straat. Aan de overkant v mijn huis staat een flat en zo te zien is iedereen wakker en kijkt uit t raam. Maar niemand doet iets? Met dat ik denk: ‘ oké, dit loopt echt uit de hand iemand moet ingrijpen’. Gaat onze garagedeur open, mijn twee mannelijke collega’s; Anderson en Tairan stappen naar buiten. 😓 wat een opluchting nogmaals in Brazilië is een mensenleven niet veel waard en ik moet er toch niet aandenken dat er iemand v mijn ogen vermoord wordt. Ik kan het niet aanzien als mensen vechten mijn hart zegt dan dat ik er tussen moet gaan staan om het te sussen.

De flat aan de overkant gefotografeerd door mijn raam.

De man met de stok waarschuwde de waarschijnlijke dief dat hij hem 5 minuten geeft om zijn spullen ( zakken popcorn) terug te brengen anders zou hij zijn hersens in slaan. Ik zie aan hun uiterlijk dat ze alle twee op straat wonen. De gewelddadige man loopt langzaam over de spoorbrug (bevind zich vlak naast ons huis) en schreeuwt nogmaals : “ 5 minuten anders ga je eraan”.

Dit is de brug gefotografeerd vanuit mijn raam.

Wij ( Josi, ik, Anderson en Tairan) besluiten met de waarschijnlijke dief mee te lopen om nog meer geweld te voorkomen. En dat was maar goed ook aan de andere kant van deze brug staan namelijk nog drie mannen klaar om de ‘dief’ in elkaar te slaan. Maar we hebben hem kunnen beschermen gelukkig waren we met ons vieren. De ‘ dief’ zet het uiteindelijk op een lopen. Wij blijven achter met de overige mannen ( straat verkopers). Wij vertellen wie we zijn en wat voor werk we doen. Zij vertellen hun levens verhaal. Heel verdrietig allemaal daaruit blijkt maar weer dat niemand er voor kiest om zo maar op straat te wonen. Er vloeien de benodigde tranen. Dit raakt mij, van die grote stoere kerels die hun pijn en verdriet laten zien. We mogen ze bemoedigen en vertellen dat er hoop voor ze is. We sluiten af met gebed en we gaan lekker slapen het was inmiddels na middernacht.

Hoe gaat het met mij? Ik voel me goed beetje zenuwachtig omdat ik onze gevangenissen project ga leiden zonder mijn Braziliaanse maatje Jessica. Super goed team zijn we samen zij was de lerares Engels en ik deed de ondersteuning. Mijn taak was de jongens bij de les houden, ze helpen met de opdrachten en een bemoedigingswoord geven. Dat deed ik eigenlijk altijd vanuit mijn hart zonder te veel voorbereiding. Naast de Engelse les willen we ook een relatie met ze hebben. Waarin ze zich vrij voelen om hun verhaal te vertellen, en wij een luisterend oor zijn. Het liefst willen we ze ook nog begeleiden als ze vrij komen. Dus het eerste semester beetje spannend maar ik heb er wel zin in. Ik blijf zo lekker bezig met hetzelfde maar toch nieuwe uitdagingen voor de boeg.

Ik was nu in de vakantie periode in Brazilië gebleven maar toch wil ik graag naar Nederland voor deze kerst. En de maand januari lekker bij mijn familie en vrienden zijn. Ik mis jullie 😘

Nou lieve mensen…

Tot blogs 🙋🏻‍♀️