Door dik en dun

Opgeschrikt door een telefoontje van Anderson de leider van mijn huis. Word ik wakker en hij vraagt me te bidden voor hem en zijn familie want zijn zusje is vermoord. Na het zien van de videobeelden op het politiebureau waar we zien hoe Fabiola op laffe wijze door één schot door haar hart wordt gedood. Hier begint normaal gesproken ons werk; het proces om de familie in te lichten en het lichaam herkennen zodat het lichaam wordt vrijgegeven om begraven te kunnen worden. Nu is het een privé kwestie. De dagen zijn lang, zwaar en verdrietig. We staan onze leider en vriend zo goed als we kunnen bij. Deze tragedie gebeurd een week voor ons geplande kamp met onze jongeren die op straat wonen.
Ondanks het verdriet en onze vermoeidheid hebben we een geweldige 5 dagen met  25 jongeren van de straat. We hebben veel activiteiten zoals sport en spel, een wandeltocht door de bush bush naar een waterval. Maar ook bemoedigende woorden. Getuigenissen waarin we vertellen dat God in staat is om ons leven te veranderen en iedereen een hoopvolle toekomst te geven.
 

En dat God echt een bedoeling heeft met ons leven. Dat het leven bestaat uit keuzes  en dat we allemaal ons doel in t leven moeten zoeken en daarbij om hulp kunnen vragen.

Persoonlijk gaat het na het kamp beter met me. Veel zendelingen hebben last van eenzaamheid laat ik me vertellen. En daar heb ik soms ook last van. Ik mis mijn vrienden. Heel eerlijk weet ik dat ik dat ik niet snel mensen toe laat in mijn hart maar als je eenmaal een plekje in mijn hart hebt gewonnen dan is het voor het leven. Ik heb een handje vol speciale vrienden in mijn leven. Ik ga geen namen noemen want dan zul je net zien dat ik een naam vergeet maar ik heb vriendschappen van meer dan 25 jaar, 10 jaar of 5 jaar. Een ieder is speciaal en heeft iets toegevoegd in mijn leven.

Ik wil daarom ook wat reacties van deze speciale vrienden met jullie delen toen ik vertelde dat ik mijn blog wilde schrijven over vriendschap:

Elke vriendschap is anders, de ene gaat wat dieper dan de andere. Vriendschappen zijn niet te vergelijken, ze zijn met iedereen weer anders. Ik denk dat vriendschap over gevoel gaat. En denk ook niet dat er een vaste definitie voor vriendschap is. Die is er vast wel, maar zo denk ik er niet over, een vaste definitie zou betekenen dat het uit bepaalde eigenschappen zou moeten bestaan en als er op welk moment dan ook niet aan deze eigenschappen voldaan kan worden, dat er dan ook geen vriendschap meer zou kunnen zijn.

Wat mij betreft zou dat raar zijn, want iedereen heeft wel eens momenten in zijn/haar leven dat je even een niet zo’n goede vriend(in) bent, dat je even verschrikkelijk  druk bent met je eigen leven en soms vergeet men dan wel even alles en iedereen om zich heen. Niet opzettelijk, maar gewoon omdat het soms zo gaat. Het  gaat erom of er in de vriendschap ook ruimte is voor zulke zaken. 

Emotie-mens als ik ben zie vriendschap en in dit geval onze vriendschap als een gevoel. Een spontaan opgekomen gevoel van jaren geleden en een gevoel wat niet te verklaren is. Het was er gewoon ineens. Ondanks, dat als je ons toen naast elkaar zou zien staan we ECHT totaal verschillend waren. Ik denk niet dat er ook maar iemand was die onze vriendschap een lang leven zou geven.

Ikzelf heb daar toen nooit zo over nagedacht, het gevoel was er gewoon en als puber denk je toch niet verder dan de volgende dag en dus beleefden wij onze vriendschap  ook per dag. En dat werkte gewoon. 

Bij echte vriendschap is er ruimte om fouten te maken. Vriendschap maakt dat de mening van de ander belangrijk voor je is. Het vertrouwen dat degene het beste met je voor heeft. Maar je niet veroordeeld als je een andere mening hebt. 

Maar altijd, altijd overheerst dat positieve, blije, vriendschappelijke en vooral liefdevolle gevoel. Waar ruimte is voor fouten/stommiteiten, maar waar we altijd uitkomen en waarna we altijd gewoon doorgaan waar we gebleven zijn, alsof we elkaar elke dag spreken/zien.

Geloof in God speelt een belangrijke rol in mijn leven vriendschap is voor mij er voor elkaar zijn en accepteren wie je bent. Of je dit geloof nu met mij deelt of niet. Door dik en dun dat is vriendschap voor mij.

Lieve mensen tot blogs

Straatwerk

‘Ik vermoord je’, hoorde ik een man schreeuwen toen ik net op mijn bed lag. Zo rond 22:30 ‘s avonds hoor ik twee mannen ruziën voor mijn raam. Één van hen had een grote stok en beschuldigde de ander ervan hem te hebben beroofd.

Dit gebeurd best veel ook in mijn straat. Aan de overkant v mijn huis staat een flat en zo te zien is iedereen wakker en kijkt uit t raam. Maar niemand doet iets? Met dat ik denk: ‘ oké, dit loopt echt uit de hand iemand moet ingrijpen’. Gaat onze garagedeur open, mijn twee mannelijke collega’s; Anderson en Tairan stappen naar buiten. 😓 wat een opluchting nogmaals in Brazilië is een mensenleven niet veel waard en ik moet er toch niet aandenken dat er iemand v mijn ogen vermoord wordt. Ik kan het niet aanzien als mensen vechten mijn hart zegt dan dat ik er tussen moet gaan staan om het te sussen.

De flat aan de overkant gefotografeerd door mijn raam.

De man met de stok waarschuwde de waarschijnlijke dief dat hij hem 5 minuten geeft om zijn spullen ( zakken popcorn) terug te brengen anders zou hij zijn hersens in slaan. Ik zie aan hun uiterlijk dat ze alle twee op straat wonen. De gewelddadige man loopt langzaam over de spoorbrug (bevind zich vlak naast ons huis) en schreeuwt nogmaals : “ 5 minuten anders ga je eraan”.

Dit is de brug gefotografeerd vanuit mijn raam.

Wij ( Josi, ik, Anderson en Tairan) besluiten met de waarschijnlijke dief mee te lopen om nog meer geweld te voorkomen. En dat was maar goed ook aan de andere kant van deze brug staan namelijk nog drie mannen klaar om de ‘dief’ in elkaar te slaan. Maar we hebben hem kunnen beschermen gelukkig waren we met ons vieren. De ‘ dief’ zet het uiteindelijk op een lopen. Wij blijven achter met de overige mannen ( straat verkopers). Wij vertellen wie we zijn en wat voor werk we doen. Zij vertellen hun levens verhaal. Heel verdrietig allemaal daaruit blijkt maar weer dat niemand er voor kiest om zo maar op straat te wonen. Er vloeien de benodigde tranen. Dit raakt mij, van die grote stoere kerels die hun pijn en verdriet laten zien. We mogen ze bemoedigen en vertellen dat er hoop voor ze is. We sluiten af met gebed en we gaan lekker slapen het was inmiddels na middernacht.

Hoe gaat het met mij? Ik voel me goed beetje zenuwachtig omdat ik onze gevangenissen project ga leiden zonder mijn Braziliaanse maatje Jessica. Super goed team zijn we samen zij was de lerares Engels en ik deed de ondersteuning. Mijn taak was de jongens bij de les houden, ze helpen met de opdrachten en een bemoedigingswoord geven. Dat deed ik eigenlijk altijd vanuit mijn hart zonder te veel voorbereiding. Naast de Engelse les willen we ook een relatie met ze hebben. Waarin ze zich vrij voelen om hun verhaal te vertellen, en wij een luisterend oor zijn. Het liefst willen we ze ook nog begeleiden als ze vrij komen. Dus het eerste semester beetje spannend maar ik heb er wel zin in. Ik blijf zo lekker bezig met hetzelfde maar toch nieuwe uitdagingen voor de boeg.

Ik was nu in de vakantie periode in Brazilië gebleven maar toch wil ik graag naar Nederland voor deze kerst. En de maand januari lekker bij mijn familie en vrienden zijn. Ik mis jullie 😘

Nou lieve mensen…

Tot blogs 🙋🏻‍♀️

Tallented Mr. Ripley..

“Psychopaat,is hij “ :zegt zijn
Psychiater. Deze ogenschijnlijke lieve, getalenteerde zachtaardige jongen. Heeft al meerdere malen zeer agressieve misdaden gepleegd. Zijn leeftijd is 15 jaar. Hij woont al bijna 4 jaar in Casa montanha Da Esperança oftewel Hope mountain. Hij doet alles wel doordacht en heeft zelfs een stoel op het hoofd van iemand kapot geslagen terwijl degene sliep uit wraak. Om over het babietje die hij heeft mishandeld maar te zwijgen. Hij zoekt me vaak op en wil graag mijn aandacht. Ik word ernstig voor hem gewaarschuwd maar iets in mij zegt: deze jongen heeft ook liefde nodig. Ik bid God om wijsheid.

Continue reading Tallented Mr. Ripley..

Pure rijkdom

Zo rijk aan lieve familie en dierbare vrienden in Nederland. Niet één dezelfde maar een ieder geliefd door mij.

Ik ben weer in Brazilië, mijn thuis. Na mijn aankomst zijn
We gelijk op kamp gegaan met ca. 20 jonge lui van de straat waar wij een relatie mee hebben. Het was fantastisch en na het kamp hebben alweer 6 jongens en meiden de straat verlaten. Ik schreef het al eerder, dit hele jaar ben ik getuige geweest van heel veel ‘ vruchten’ van ons werk. Casa Resgate; Rescue House doet zijn naam eer aan. Met natuurlijk alle eer aan de Heer want Hij is onze drijfveer.

 Het is alweer bijna 2 jaar geleden dat ik uit Nederland ben vertrokken. ‘ minimaal 8 maanden maximaal 2 jaar’ , was mijn antwoord op de vraag: ‘ hoe lang ga je?’ De eerste 8 maanden waren zwaar, ik werd getraind en maakt kennis met een nieuwe cultuur, problematiek; verwaarlozing van kinderen etc. Na mijn scholing ( discipelschap training en Children @ riskschool) vertrok ik van Rio de Janeiro naar Belo Horizonte.

 

 

 

Ik werk nu 3 keer per week in de jongens jeugdgevangenis. Dit is echt een fantastisch project via Engelse les, mogen we deze jongens bemoedigen, aandacht geven en kunnen ze ontdekken dat ze meer kwaliteiten en talenten hebben dan ze ooit gedacht hadden. Deze jongens zijn onder de 18 jaar. Zitten vaak vast voor drugshandel, moord en berovingen. Deze jongens zijn ook slachtoffer in mijn ogen vaak zijn ze verwaarloosd door hun ouders en/of mishandeld. We verzorgen twee semesters in één jaar in 4 verschillende gevangenissen en sluiten elke semester af met een diploma uitreiking. De jongens hebben eindelijk iets afgemaakt in hun leven. En zij stralen en wij stralen met ze mee op zo’n middag. Pure rijkdom.

Ongeveer 3 tot 4 keer per week gaan we de straat op. We proberen dit op verschillende tijdstippen te doen. Dit is niet geheel zonder gevaar voor eigen leven. Maar gewapend met onze ‘ casa Resgate’ t-shirt proberen we relaties op te bouwen met jongelui maar ook ouderen die op straat wonen.

Het is een beetje een cirkel, men wordt geboren in de slum, favella, verwaarloosd en op straat geschopt door je ouders. Groeit op in een gevaarlijke stad, en moet je vechten en stelen om te overleven. Heel triest leven. Pure armoede een leven zonder liefde te leiden.

Dit is de reden waarom ik mijn leven, familie en lieve vrienden heb achter gelaten in Nederland. Om deze jongelui liefde te laten zien. Hoe bijzonder is het om mensen uit een vreemd land te zien en die ‘jou’ speciaal op straat komt opzoeken. Met je praat, een spelletje met je speelt en je helpt als jij dat ook graag wilt. Volgens mij is dat liefde in actie❤️

Einde van elk jaar zijn er altijd verschuivingen van sponsoren. Wil je deel uitmaken van mijn werk, kijk dan even onder het kopje: Donaties. Via JMEO Nederland kun je je gift weer aftrekken van de belasting. Je mag het ook rechtstreeks op mijn rekening storten. Maandelijkse- of incidentele bijdragen het komt terecht op een goede plek.

Jullie zijn van harte welkom om onze projecten te komen bezoeken.

 

 

lieve mensen tot blogs ❤️

liefde , love, amor ❤️

Moeilijke tijden in Brazilië. Het ‘ community’ leven is zwaar en wennen. Sommige mensen houden niet van confrontaties zelf oplossen, sommige mensen hebben leiderschap erbij nodig. Is iets wat ik moeilijk vind ik los al jaren mijn problemen zelf op. Maar goed harde lessen leer ik en dit maakt me nederig.

Nederig wat is dat eigenlijk de bijbel spreekt erover maar tijdens mijn ‘ niko’ event zei iemand: ” nederigheid is weten wie je bent” . Nou dat vond ik een geweldige uitleg. Mensen kunnen een bepaald beeld van je hebben. Is dat iets wat je laat zien door alles wat je hebt meegemaakt? Of is dat iets wat men zelf heeft meegemaakt en dat spiegelen? De laatste paar weken waren wederom zwaar op persoonlijk gebied. Maar mensen zijn mensen en ik ben waarschijnlijk net als iedereen iemand met veel gebreken. Één ding weet ik zeker en dat is dat mijn roeping in het ‘ Rescue house’ is. Het werk wat we doen heeft mijn hart en soms is t moeilijk omdat andere mensen mij niet begrijpen. Is dat omdat ik een vervelend mens ben of omdat hun waarheid, wat iemand ziet vertekend is? Ik weet het niet maar één ding is zeker ik blijf hier nog wel even. En niemand brengt mij van mijn doel af.

Dit is mijn team.

Men noemt mij een sterke persoonlijkheid? Wat bedoelt men daarmee? Is dat omdat ik niet graag mijn zwakheden toon? Of juist wel, mijn eerlijkheid kan confronterend zijn dat snap ik. Ik heb het al eens eerder gezegd God heeft mij geroepen om dit werk te doen en voor het eerst in mijn leven ben ik gelukkig.

Niko event soort 4e musketier is het. Lichamelijke uitputting, makers af, zijn wie je bent. Wat een verschrikkelijke maar geweldige ervaring was dat. Lichamelijk ben ik een wrak maar wat een sterk lichaam hebben wij. Ik ben wel 10 keer over mijn grenzen gegaan. En zoveel emoties kwamen los. Boosheid Pff onbegrip etc. Maar wat ik in dit event geleerd heb is behulpzaamheid en liefde. Een mens kan heel ver komen alleen maar samenwerking brengt je tot de finish. Mooie en waardevolle ervaring was het. Ik daag jullie uit om ook zoiets te doen.

Dan vlieg ik as donderdag naar Nederland voor een trouwerij van een dierbare vriendin. Dit is een geweldig kado en mijn dankbaarheid is niet uit te drukken in woorden. Maar wat ben ik gezegend met mijn familie en bijzondere vrienden, mijn sponsoren die me maandelijks en sporadisch enorm steunen. Weet dat jullie een schat hebben in de hemel en mijn onvoorwaardelijke liefde.

Lieve mensen tot blogs ❤️

My personall story

You can compare my life here in Brazil with a beautiful big blue ocean, with big and little waves. Sometimes I’m just floating on the water with the sun on my face and sometimes it feels like a big wave of emotions is flooding over me. It’s not always the life stories of the boys and girls on the streets that are overflowing me. It’s also living within a community, which is not always that easy. I’m living in a big house with 10 other people. There are over five different cultures in this house in total and English is always the second language of these people. This gives fun and educational moments, but besides this it can also cause tension, irritation and exhaustion. This in combination with the work we do makes it a really big challenge for us to work and live well together. If I’m honest, I’m sure that if we wouldn’t be here for the exact same goals, it would have been impossible to keep going. We’re all here to serve God and to show the ones who are pushed out of society His love. Not just words, but deeds!
The confrontations I have with myself are not fun at all. I can be so selfish and I’m having such a hard time to be humble. To put other people before myself. Instead, I give my opinions without thinking. Even when no one has asked for them. Good right, this is a process I need to go through and I want to embrace. I don’t want to stand still, but I want to grow to become a better person.


Despite the though emotional work and personal processes I’m going through, I’m actually very happy. I found my life goal. Which gives me a lot of peace. But that doesn’t mean I don’t have other desires and dreams. I’d love to go to the school of worship. Singing and praising God is something that brought me a lot of healing. I want other people to experience that as well. I’m not quite sure if it’s really is something for me, but who knows, if God wants me to do this I’m sure it will happen some day. Or following a counselling school, which sounds amazing as well. Learning to counsel teenagers and adults to keep going and live life.
One more month and then my dear friend Alice is coming to Brazil. I can’t wait to see her! I notice that a lot friendships and contacts I had in Holland are changing. It seems like people are used to my absence and like some friendships have changed. This makes me sad, but I’m glad some friendships will stay forever. Apperently it’s part of life. Life is like a ride on the train, some people stay till the end and others will step out of the train within the journey.
Alice will take me to Rio and Fortaleza. There Will I meet my special friend from Dts Daniel.

I’m such a blessed person!


Dear people, till I blog again!

My personal story

Mijn leven hier in Brazilië Lijkt op een mooie grote blauwe oceaan met grote maar ook kleine golfjes. Soms lig ik heerlijk te dobberen in het zonnetje en soms voelt het alsof er een golf aan emoties me overspoeld.  Het zijn niet altijd de levens verhalen van de jongens en meiden op straat die me overspoelen. Maar ook het leven in een soort community is niet altijd makkelijk. Ik woon in een groot huis met  10 andere mensen. In totaal 5 soms meer verschillende culturen die ook nog eens het Engels als tweede taal hebben aangeleerd. Dit geeft natuurlijk ook  naast heel veel lol en leerzame momenten ook spanning, vermoeidheid en irritatie op.  Dit in combinatie met ons werk maakt het soms een enorme uitdaging om op een goede manier met elkaar om te gaan.  Als ik heel eerlijk ben weet ik bijna zeker dat als wij niet allemaal het zelfde doel hadden, het bijna onmogelijk is om dit vol te houden. We zijn hier allemaal om God te dienen en de verschoppelingen van de maatschappij Zijn liefde te laten zien. Geen woorden maar daden.

De confrontaties met mezelf zijn echt niet leuk. Sjonge, wat kan ik egoïstisch zijn en  ik vind het ook moeilijk om nederig te zijn. De ander hoger te achten dan mezelf.  Vaak moet ik mijn ongezouten mening geven. Zelfs als niemand erom gevraagd heeft. Mooi he, dit is een heel proces en ik wil t met beide handen omarmen. Ik wil niet stil blijven staan maar ik wil blijven groeien om een beter mens te worden.

Ondanks het emotionele zware werk en de persoonlijke processen ben ik toch heel gelukkig. Ik heb het doel van mijn leven gevonden. Dat geeft rust en vrede. Maar dat betekend niet dat ik geen andere verlangens of dromen heb. Het lijkt me geweldig om bij voorbeeld the school of worship te doen. Het zingen en het aanbidden van God is een manier die mezelf heel veel heeling en genezing heeft gebracht. Dat gun ik een ieder. Ik weet niet of het ook echt voor mij is weggelegd maar wie weet als God het een goed idee vind weet ik zeker dat dat in de toekomst werkelijkheid kan worden. Of het volgen van een counselings school lijkt me ook fantastisch, leren om tieners en volwassenen te counselen verder te brengen in het leven.

Nog een dikke maand dan komt mijn lieve vriendin Alice naar Brazilië. Ik kan bijna niet wachten om haar te zien. Ik merk dat mijn contacten in Nederland wat veranderen. Men is gewend geraakt aan mijn afwezigheid ofzo. Sommige vriendschappen lijken te veranderen. Vind ik soms best verdrietig. Maar sommige zijn blijvend. Het hoort blijkbaar bij het leven. Dat als een treinreis is, sommige mensen blijven tot het einde maar sommige stappen tussendoor uit!

Alice neemt me mee naar Rio en Fortaleza, wat ben ik toch een gezegend mens.

Lieve mensen tot blogs❤️

Home sweet home..

Mijn ogen liepen vol met tranen van blijdschap toen ik mijn zus ‘ vanessa’  op Schiphol zag staan. Na bijna een jaar in Brazilië te zijn geweest was ik weer op Nederlandse bodem. Twee van mijn drie nichtjes waren er ook de oudste ‘ Priscilla ‘ en de jongste ‘ Mila’ met een ballon in haar hand met daar op ‘ welcome back’, voelde ik me ontzettend geliefd. Wat had ik ze gemist.

IMG_8949

Na een dagje rust begint het ontmoeten van heel veel lieve vrienden, kennissen en familieleden. Ik word overladen met lieve woorden en omhelzingen. De 7 weken in Nederland vliegen voorbij. Maar  ik heb echt Quality time gehad met mijn lieve mams, vooral mijn nichtjes en de vele lieve mensen die ik ken. Love you ❤

ik was ook  onder de indruk van de hoeveelheid mensen die er op mijn presentatie waren.  Ik had een aantal mensen uitgenodigd zodat ik via een powerpoint presentatie kon laten zien wat ik het afgelopen jaar had gedaan in Brazilië en mijn plannen voor dit jaar.  De hele kinderkerk ruimte zat vol met geïnteresseerden. Spijkenisse en zelfs uit Den Helder waren er mensen gekomen.

IMG_9873IMG_9874

Op 6 februari ben ik terug gevlogen naar Brazilië. Het afscheid viel me zwaar. Het voelde alsof ik definitief mijn leven in Nederland vaarwel heb gezegd. Maar Ik ervaar dat Brazilië nu ook mijn thuis is geworden. Ik had weer zin om de straat op te gaan om de kinderen en andere mensen die op straat wonen weer de liefde van de Heer te laten zien. Ze te vertellen dat ze geliefd en van heel veel waarde zijn.

Maar het idee dat ik niet weet wanneer ik mijn lieve familie, vrienden en kennissen weer zou zien maakt me verdrietig. We weten niet wat morgen ons brengt. Alles kan morgen anders zijn.

IMG_9252 Maar één ding weet ik wel dat ik het werk doe waar God mij voor geroepen heeft. Dat maakt me blij en geeft mijn leven een extra betekenis. En Hij voor iedereen zorgt die open voor Hem staat. Bedankt lieve mensen in Nederland dat jullie me zo bemoedigen en ondersteunen. Voor altijd in mijn hart en misschien heel misschien tot volgend jaar. Maar zo wie zo…

  • Lieve lezers tot Blogs