Belo Horizonte mijn nieuwe werkplek

‘Mijn moeder liet mij achter in een opvangtehuis maar mijn 3 broertjes en zusjes nam ze wel mee’, verteld Leca. Toen ze 6 jaar was begon het leven op straat voor haar. Als ze lacht dan smelt ik, onder alle viezigheid zie ik dat ze ontzettend mooi is. Ze zit onder de littekens en haar been ziet er verminkt uit. Een bus heeft haar aangereden. Ze is meerdere malen op straat misbruikt en mishandelt. Ze is al weken aan t overgeven en klaagt over pijn in haar maag. We nemen haar mee naar het ziekenhuis. Als we in de overvolle wachtkamer zitten te wachten zie ik mensen naar haar staren. Ze ziet ook zwart van de vuiligheid en ja, ze stinkt ook. Josie mijn nieuwe collega en ik proberen leca gerust te stellen ze is bang en we wachten al bijna 6 uur. Het is bloed heet er is geen airco. Ze valt in slaap op mijn schoot. Mijn hart huilt ik vind haar heel zielig. De afwijzing die zij voelt moet enorm zijn.

Op haar verjaardag nog nooit eerder gevierd

Mijn gedachten gaan uit naar mijn leven in Nederland en hoe rijk ik ben. En ja, wat betaalde ik veel aan verzekeringen maar ik heb er nooit een stukje vlees minder om gegeten.  In een nederlands ziekenhuis kun je vragen stellen, kopje koffie halen, is het schoon. Maar in dit ziekenhuis gaat het er heel anders aan toe. Als ze wakker wordt moet ze naar het toilet. Ze zegt ons dat ze geen hulp nodig heeft maar als ze uit het toilet komt heeft ze een grote verrassing. Slik, ze zit onder de poep en haar voeten en handen zitten er ook onder. Ik kijk in het toilet en ze heeft op de grond gepoept. Diaree mijn hemel, door de vermoeidheid en de stank moet ik lachen. Ik probeer het natuurlijk te verbergen, maar helaas ik kan haast niet meer stoppen.  leca, gaat weer op een stoel zitten alsof het de normaalste zaak van de wereld is.  maar die lucht, oef,  ik trek het niet langer en ik loop naar buiten, en niet alleen Josie loopt achter mij aan maar de hele wachtkamer ca. 80 man. We besluiten naar huis te gaan en haar daar onder de douch te zetten. We zullen deze week weer een poging doen.
Ik ben blij met mijn nieuwe werkplek en mijn nieuwe team. Mijn Eigen kamer wat heerlijk.
mijn nieuwe team
van links naar rechts: Paul Vito, Ikzelf, Josie, Jemima, Jhulie, Anderson, Jessica, Daniel.
Het Rescue huis staat precies op de rand van de binnenstad. Een super locatie en de buurt is een stuk veiliger als in Rio. Ik voel me na pas drie weken al enorm op mijn plek. Desalniettemin vind ik het werk emotioneel zwaar. ´s nachts kom ik moeilijk in slaap omdat ik nadenk over de levens van de kinderen en andere mensen die op straat leven. Wat doe ik nog meer? Ik bezoek jeugdgevangenissen; op het moment zitten er heel veel kinderen vast. Aan de ene kant denk ik; wat fijn ze hebben eten en een douch maar als ik zie in wat voor cellen ze leven dan blijft hun situatie schrijnend.  We geven ze engelse les en door middle van korte bijbeloverdenkingen proberen we ze te bemoedigen en ze te vertellen dat er hoop is. Hoop is nodig om door te gaan met je leven en ik geloof dat als God mijn leven heeft veranderd,  Hij dat ook voor hen wilt doen.
Beetje trots hier zijn ze dan mijn diploma´s.
img_6888 img_6887
Mijn gemiddelde cijfer was een 8,7 nou ik ben tevreden. Ik wil dan ook een ieder bedanken die dit mogelijk gemaakt heeft. Het was niet altijd even makkelijk de tweetalige lessen waren soms vermoeiend maar wel erg goed.
Als laatste wil ik nog zeggen dat ik mijn medestudenten mis, de een wat meer dan de ander maar gelukkig is de wereld een stuk kleiner met What´s app en Facebook.
img_5990
 Lieve lezers… tot Blogs

15 thoughts on “Belo Horizonte mijn nieuwe werkplek

  1. Heavy shit Rebecca !
    Succes bij de herkansing deze week

    Tof te lezen dat je je thuis voelt in de stad en het team
    ben ook echt heel blij te lezen dat je een eigen kamer hebt

    is dat netflix account nog gelukt ?

    1. Ha ha Truud.. Woord artiestje van mij 😉 Hopelijk gaat de herkansing iets soepeler en sneller. Maar nee geen Netflix maar YouTube heeft zat films! Thanx for THE comment.

  2. Heel mooi geschreven Rebec. Wat een andere wereld waar je nu bent . Schitterend werk wat je daar mag doen. God zegen xx

  3. Hallo lieve Rebecca, zeer emotioneel verhaal, ik hield het niet droog.
    Super dat je kunt blijven lachen. Sterkte voor iedereen ‘Samen staan jullie STERK’ toch?

  4. Rebecca woooow, wat maak je allemaal mee…
    Kunnen wij ons hier haast niet voorstellen.
    Deze mensen hebben God zo nodig!
    Geweldig dat jij daar over God verteld en ze daarmee hoop geeft.
    Voor jou heel veel kracht gewenst, ik bid voor je🙏🏼
    Dikke knuf!
    Saskia.

  5. Wauw , er komt maar 1 ding in mij op ……. wat ‘n verschrikkelijk oneerlijke wereld , je zult maar op een van die vele mindere plekken geboren zijn of worden . Knap en sterk van je , dat jij ( en je team ) het elke keer toch maar weer op kunnen brengen om ‘n beetje ‘t verschil , proberen , te maken , voor deze kids . Maar dat gaat jullie toch redelijk af , lees ik weer . Keep up the good work Girl …… Ik denk aan je !

  6. Hoi Becks,
    Eindelijk een berichtje van mij..Leuk om te horen dat je het naar je zin hebt. Ben ook blij te horen dat het daar een stuk veiliger is dan waar je eerst was. Dat je weinig van mij hoort wil niet zeggen dat ik je vergeet. Lees alles over je avonturen op FB ..Ben blij dat dat nu bestaat.. Je krijgt de groetjes van tante Euge en een dikk kus..
    Luf joe and “Keep up the good spirit”
    Hedie

  7. Mooi te lezen hoe God je gebruikt. Dat je Zijn liefde mag weerspiegelen naar deze mensen/kinderen. We leven en bidden met je mee.

  8. Wat heftig Rebecca! Wel goed om te lezen dat je het gevoel hebt dat je hier op je plek bent. God gebruikt je, wat prachtig is dat. Ik bid dat Hij je ook zal vertroosten op een bovennatuurlijke manier, om met je hele hart bewogen te zijn zonder zelf beschadigd te raken door het diepe leed van Zijn kinderen. Liefs! Dikke knuffel xxx Nens

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *